Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης άφησε το αποτύπωμά του στο ελληνικό τραγούδι ως ένας από τους πιο ιδιαίτερους και αναγνωρίσιμους τραγουδοποιούς της μεταπολιτευτικής περιόδου. Με χιούμορ, λεπτή ειρωνεία και μουσικές αναφορές που κινούνταν ανάμεσα στην τζαζ του σουίνγκ, την ελαφρά μουσική και τον κινηματογράφο, κατάφερε να μιλήσει για την καθημερινότητα με τρόπο απλό και ταυτόχρονα βαθιά πολιτικό.
Γεννημένος στην Αθήνα και μεγαλωμένος στην Κυψέλη, στις 15 Ιουλίου 1943, ξεκίνησε από πολύ μικρός να μαθαίνει πιάνο, χωρίς ωστόσο να ακολουθήσει ποτέ τυπικές μουσικές σπουδές. Αντίθετα, αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, επάγγελμα που δεν άσκησε ποτέ, καθώς η μουσική τον κέρδισε ολοκληρωτικά.
Η πρώτη του ουσιαστική παρουσία στη δισκογραφία ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Η Πόλη μας» της Κωστούλας Μητροπούλου. Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν σε δίσκο με ερμηνευτές τη Βίκυ Μοσχολιού και τον Μανώλη Μητσιά, σηματοδοτώντας την είσοδό του στο ελληνικό μουσικό τοπίο.
Σταθμός στην πορεία του υπήρξε η συνεργασία με τον Νίκο Γκάτσο, με τον δίσκο «Κόκκινη Κλωστή» το 1972, αλλά και τα «Μικροαστικά» σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, που κυκλοφόρησαν το 1973 σε κόκκινο βινύλιο. Τα τραγούδια αυτά, που είχαν διακινηθεί παράνομα στα χρόνια της δικτατορίας, έγιναν σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά.
Κατά τη δεκαετία του ’70 και του ’80 ο Λουκιανός διαμόρφωσε πλήρως την προσωπική του ταυτότητα, υπογράφοντας μουσική, στίχους και ερμηνείες σε δίσκους όπως «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι», «Ψυχραιμία Παιδιά», «Χαμηλή πτήση» και «Τραγούδια για κακά παιδιά». Παράλληλα, δεν δίσταζε να πειραματιστεί, όπως με τον ορχηστρικό δίσκο «Media Luz», εμπνευσμένο από το φιλμ νουάρ.
Ιδιαίτερη θέση στην καλλιτεχνική του διαδρομή κατέχει το «Πάρτι στη Βουλιαγμένη», τον Ιούλιο του 1983. Περίπου 70.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλαζ της Βουλιαγμένης, σε μια συναυλία που έμεινε στην ιστορία ως το «ελληνικό Γούντστοκ» και καθιέρωσε τον Κηλαηδόνη ως τον καλλιτέχνη που έβγαλε τις συναυλίες από τα γήπεδα και τα θέατρα στη φύση.
Παράλληλα, η παρουσία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο υπήρξε συνεχής και ουσιαστική. Υπέγραψε μουσική για παραστάσεις του Ελεύθερου Θεάτρου, του Θεσσαλικού Θεάτρου, του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ, ενώ στον κινηματογράφο ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στον «Θίασο» και τους «Κυνηγούς», καθώς και με τον Παντελή Βούλγαρη στον «Ελευθέριο Βενιζέλο».
Στη δεκαετία του ’90 και του 2000 στράφηκε περισσότερο στη μνήμη και την παράδοση, με κορυφαίο παράδειγμα το διπλό άλμπουμ «Αχ! Πατρίδα μου γλυκιά», μια μουσική καταγραφή της Ελλάδας των τελευταίων πενήντα χρόνων. Ακολούθησαν ιδιαίτερες δουλειές, όπως η συνεργασία του με την Preservation Hall Jazz Band της Νέας Ορλεάνης.
Μαζί με τη σύζυγό του Άννα Βαγενά δημιούργησε τον πολυχώρο «Μεταξουργείο», έναν ζωντανό πυρήνα πολιτισμού στο κέντρο της Αθήνας, όπου δραστηριοποιήθηκε μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το 2006 συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, παρουσιάζοντας έργα του σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, έπειτα από σοβαρά προβλήματα υγείας, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που παραμένει διαχρονικό. Τα τραγούδια του συνεχίζουν να ακούγονται σαν μικρές ιστορίες της ελληνικής καθημερινότητας, με χαμόγελο, τρυφερότητα και μια διακριτική αίσθηση ελευθερίας.