Γράφει η Χριστιάνα Θεοφάνους
Το να είσαι «καλή» δεν σημαίνει να είσαι και «βολική».
Μεγαλώνοντας, πολλές γυναίκες μαθαίνουν ότι η αξία τους κρίνεται από το πόσο ευγενικές, διαθέσιμες και εξυπηρετικές είναι προς τους άλλους. Ότι πρέπει να είναι πάντα εκεί, πάντα πρόθυμες, πάντα έτοιμες να βοηθήσουν, να στηρίξουν, να καταλάβουν, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει χώρος για τις δικές τους ανάγκες.
Έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, αρχίζουν να χτίζουν μια καθημερινότητα γύρω από τις προσδοκίες των άλλων. Να λένε «ναι» από συνήθεια, από φόβο, από ανάγκη αποδοχής. Και σταδιακά, αυτό το «ναι» παύει να είναι επιλογή και γίνεται υποχρέωση.
Όταν το «όχι» μοιάζει λάθος
Σε πολλές περιπτώσεις, το «όχι» αρχίζει να φορτίζεται συναισθηματικά. Να μοιάζει με απόρριψη, με αγένεια, με κάτι που δεν ταιριάζει σε μια «καλή» γυναίκα. Κι έτσι, ακόμα κι όταν υπάρχει κούραση, εξάντληση ή ψυχική πίεση, το στόμα λέει «ναι» ενώ η ψυχή λέει το αντίθετο.
Το αποτέλεσμα είναι μια εσωτερική σύγκρουση που δεν φαίνεται πάντα προς τα έξω, αλλά χτίζεται μέσα μας σιγά-σιγά. Μια κούραση που δεν είναι μόνο σωματική, αλλά βαθιά συναισθηματική.
Ο φόβος της απογοήτευσης των άλλων
Όταν ζούμε με τον φόβο μήπως απογοητεύσουμε τους άλλους, γινόμαστε αιχμάλωτοι της έγκρισής τους. Και αυτό δεν είναι ζωή.
Γιατί στην προσπάθεια να είμαστε αποδεκτές, πολλές φορές χάνουμε την επαφή με τον εαυτό μας. Μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε συνεχώς, να αποφεύγουμε συγκρούσεις, να «χωράμε» παντού, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να μικραίνουμε εμείς οι ίδιες.
Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να ικανοποιούμε τους πάντες, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από το τι πραγματικά χρειαζόμαστε.
Η εξάντληση του συνεχούς «ναι»
Το συνεχές «ναι» δεν είναι πάντα καλοσύνη. Πολλές φορές είναι εξάντληση που δεν έχει εκφραστεί.
Είναι η στιγμή που αναλαμβάνεις κάτι που δεν θέλεις, αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς. Είναι η στιγμή που λες «δεν πειράζει» ενώ μέσα σου πειράζει πολύ. Είναι η στιγμή που βάζεις τον εαυτό σου τελευταίο, ξανά και ξανά, μέχρι που σταδιακά συνηθίζεις να μην τον υπολογίζεις.
Και αυτό έχει κόστος. Στον χρόνο, στην ενέργεια, στη διάθεση, στην ψυχική ισορροπία.
Η στιγμή που αλλάζει κάτι μέσα σου
Κάποια στιγμή, όμως, έρχεται η επίγνωση. Όχι πάντα απότομα. Μερικές φορές αθόρυβα, μέσα από την κούραση, την υπερφόρτωση, την ανάγκη για ηρεμία.
Τότε αρχίζεις να βλέπεις καθαρά ότι το να είσαι «καλή για όλους» δεν σημαίνει ότι είσαι καλά με τον εαυτό σου. Και ότι το να προσπαθείς συνεχώς να μην ενοχλήσεις κανέναν, τελικά σε ενοχλεί εσένα περισσότερο από όλους.
Τα όρια δεν είναι απόσταση – είναι αυτοσεβασμός
Η θέσπιση ορίων δεν είναι ψυχρότητα. Δεν είναι απόρριψη των άλλων. Είναι αποδοχή του εαυτού.
Είναι η στιγμή που αρχίζεις να λες «μέχρι εδώ μπορώ». Που αναγνωρίζεις ότι δεν είσαι υποχρεωμένη να εξαντλείς τον εαυτό σου για να νιώθουν οι άλλοι άνετα. Που καταλαβαίνεις ότι η δική σου ενέργεια έχει αξία και δεν είναι ανεξάντλητη.
Και αυτό δεν σε κάνει λιγότερο καλή. Σε κάνει πιο συνειδητή.
Το «όχι» ως πράξη ελευθερίας
Το «όχι» δεν είναι απόρριψη των άλλων. Είναι αποδοχή του εαυτού.
Δεν σημαίνει ότι δεν νοιάζεσαι. Σημαίνει ότι νοιάζεσαι αρκετά για σένα ώστε να μην χάνεσαι μέσα στις ανάγκες όλων των υπολοίπων.
Κάθε «όχι» που λες με επίγνωση, είναι ένα μικρό βήμα επιστροφής στον εαυτό σου. Μια υπενθύμιση ότι έχεις δικαίωμα να επιλέγεις, να ξεκουράζεσαι, να προστατεύεις τον χρόνο και την ψυχή σου.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ουσιαστική μορφή ελευθερίας: να ζεις χωρίς ενοχή για το ότι επιλέγεις εσένα.
Μια ζωή χωρίς απόχη ,και με δίχως απορία
Με το ΝΑΙ και με το ΟΧΙ σε παράλληλη πορεια Τ.Φ