Η σημερινή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εστιάζει στην εκπαίδευση και τις μελλοντικές προοπτικές της. Στόχος είναι να παρουσιαστούν τα βασικά σημεία της στρατηγικής για τη βελτίωση των σχολείων, την ενίσχυση της μαθησιακής εμπειρίας και την ανάπτυξη δεξιοτήτων που συνδέονται με την κοινωνία και την αγορά εργασίας. Η εκπαίδευση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την ανάπτυξη κάθε χώρας. Η ανακοίνωση θέτει στο επίκεντρο τη συνέχιση μεταρρυθμίσεων με σταθερότητα και όραμα, τη σύνδεση των σχολείων με την κοινότητα και τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που ενθαρρύνει τη γνώση, τη συλλογικότητα και την προσωπική ευθύνη των μαθητών. Με αυτή την ανακοίνωση, η κυβέρνηση επιδιώκει να προσφέρει σαφή εικόνα για τις προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής και τις δράσεις που θα υλοποιηθούν στο άμεσο μέλλον, με στόχο τη σταδιακή αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη στήριξη των μαθητών και των εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα.
Η Ανακοίνωση
Καλημέρα καλή Κυριακή σε όλους !!
Υπάρχουν στιγμές που τα ταξίδια γίνονται καθρέφτες κοι ο καθρέφτης δεν συγχωρεί.
Ένας Έλληνας εκπαιδευτικός επιστρέφει από μια εβδομάδα στην Ισπανία Μαδρίτη, Τολέδο, Βαγιαδολίδ συνοδεύοντας μαθητές ενός ελληνικού Λυκείου.
Μια συνηθισμένη σχολική εκδρομή, σε ένα δημόσιο σχολείο στο Βαγιαδολίδ λοιπόν ένιωσε εκείνο το γνώριμο, οδυνηρό τσίμπημα που νιώθουμε οι περισσότεροι όταν ταξιδεύουμε στην Ευρώπη, αυτήν την αίσθηση ότι κάτι στη δική μας χώρα έχει πάει πολύ, πολύ στραβά.
Το σχολείο δεν ήταν κάποιο πρότυπο ίδρυμα, ήταν ένα απλό δημόσιο Λύκειο. Με γραμματεία που λειτουργούσε, χώρους υποδοχής, εργαστήρια μεγάλα και πλήρως εξοπλισμένα για ηλεκτρολόγους, ηλεκτρονικούς, ξυλουργούς. Με γενική και επαγγελματική εκπαίδευση να συνυπάρχουν οργανικά, θυμίζοντας τα παλιά πολυκλαδικά λύκεια που κάποτε δοκιμάσαμε κι εμείς και ύστερα εγκαταλείψαμε , όπως εγκαταλείπουμε συχνά οτιδήποτε απαιτεί υπομονή και συνέχεια.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν ήταν οι υποδομές, ήταν η λογική πίσω από αυτές. Οι Ισπανοί καθηγητές εξήγησαν κάτι απλό, το 90/% του εξοπλισμού του σχολείου δηλ τα έδρανα, τα ντουλάπια, οι εγκαταστάσεις, οι μικρές κατασκευές δημιουργείται από τους ίδιους τους μαθητές στο πλαίσιο της πρακτικής τους άσκησης και γι’ αυτό δεν υπάρχουν σχεδόν ποτέ καταστροφές, γιατί κανείς δεν θέλει να καταστρέψει κάτι που έφτιαξε με τα χέρια του.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ακούστε οι περισσότεροι απόφοιτοι βρίσκουν σχεδόν αμέσως δουλειά, όχι στη Σκανδιναβία, στην Ισπανία, σε μια χώρα που κάποτε, όχι πολύ παλιά, κοιτούσαμε αφ’ υψηλού. Στη δεκαετία του ’80 η Ελλάδα καμάρωνε ότι μπήκε πρώτη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα πριν από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Σήμερα μην το συζητήσουμε η σύγκριση είναι δύσκολη.
Δεν είναι ότι μείναμε πίσω, είναι ότι δεν καταλάβαμε ποτέ γιατί.
Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε: όλα ξεκινούν από την Π Α Ι Δ Ε ΙΑ
Στην Ελλάδα, η παιδεία εδώ και δεκαετίες δεν είναι εθνικό σχέδιο αλλά πεδίο πολιτικής καριέρας. Υπουργοί αλλάζουν, μεταρρυθμίσεις έρχονται και φεύγουν, συστήματα εξετάσεων γκρεμίζονται και ξαναχτίζονται, δεν υπάρχει συνέχεια, όραμα να πω φιλοπατρία θα το πω, μπορεί να μην υπάρχει πατριδογνωσία από τους κατά καιρούς υπουργούς, τι να οικοδομήσεις έτσι;;;
Έτσι γεννήθηκε το παράδοξο της ελληνικής εκπαίδευσης: το σχολείο υπάρχει, αλλά η πραγματική εκπαίδευση γίνεται στο φροντιστήριο. Οι οικογένειες πληρώνουν για να καλύψουν τα κενά ενός συστήματος που θα έπρεπε να τα καλύπτει μόνο του. Οι μαθητές μαθαίνουν να περνούν εξετάσεις, όχι να δημιουργούν, να συνεργάζονται, να νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα.
Κι όμως, παρά όλα αυτά, η Ελλάδα εξακολουθεί να παράγει εξαιρετικά μυαλά. Γιατρούς, μηχανικούς, ερευνητές. Μόνο που ένα μεγάλο μέρος από αυτούς φεύγει. Για τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ελλάδα εκπαιδεύει ανθρώπους υψηλού επιπέδου για να ενισχύσουν τις οικονομίες άλλων χωρών.
Την ίδια στιγμή, μια μικρή παράλληλη Ελλάδα συνεχίζει να αναπαράγει τις ελίτ της μέσα από συγκεκριμένα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, όπως το Κολλέγιο Αθηνών ή η Σχολή Μωραΐτη κλπ .. Από εκεί προέρχονται συχνά οι αυριανοί υπουργοί, πρωθυπουργοί, οι άνθρωποι που θα κυβερνήσουν τη χώρα. Μια μικρή Ελλάδα που προετοιμάζει εκείνους που θα διοικήσουν τη μεγάλη.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η δημόσια συζήτηση εξαντλείται συχνά σε περίεργες μιμήσεις. Αντιγράφουμε άλλες χώρες στους φόρους. Αντιγράφουμε άλλες χώρες σε συμβολικές πολιτικές και πολιτισμικούς καβγάδες άκουσα τελευταία ότι μας απασχολεί ισχυρά και το θέμα της μπούρκας, μάλιστα ο Θάνος Πλεύρης τοποθετήθηκε : «να δούμε τι γίνεται στις άλλες χώρες». Για γέλια και για κλάματα είμαστε, Παρακολουθούμε με εμμονή τι κάνουν οι άλλοι σε δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά σπάνια κοιτάζουμε τι κάνουν στα
Θ Ε ΜΕ Λ Ι Ω Δ Η , στην παιδεία τους, στη σύνδεση σχολείου και κοινωνίας, στη δημιουργία δεξιοτήτων, στην καλλιέργεια συλλογικότητας.
Και κάπως έτσι χάνεται η ουσία.
Αν δεν χτίσεις ΠΑΙΔΕΙΑ έχεις χάσει το παιχνίδι μην παίξεις.
Αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του, σπασμένα πεζοδρόμια, εγκαταλειμμένες πλατείες, δημόσιοι χώροι κουρασμένοι και παραμελημένοι, μην μιλήσω για την Μαρίνα της Πάτρας και το εξειδικεύσω κιόλας …
Η χώρα έχει δυνατότητες, αλλά λείπει το πιο βασικό: η αίσθηση ότι ο κοινός χώρος μας ανήκει σε όλους μας.
Η έλλειψη σοβαρής παιδείας γίνεται έλλειψη συλλογικότητας, αδιαφορία και η αδιαφορία γίνεται συνήθεια.
Αχχχ ο Γιώργος Σεφέρης και φράση του επιστρέφει με όλη της τη δύναμη: «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».
Σήμερα Κυριακή ο στόχος μου δεν είναι η καταγγελία. Είναι η έκκληση, σε όποιον ακούει, σε όποιον αγαπά αυτόν τον πανέμορφο προικισμένο μικρό τόπο
Αν υπάρχει ένα σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει ξανά η χώρα, αυτό είναι μόνο ένα: η παιδεία, αλλά μια παιδεία που θα καλλιεργεί γνώση, ευθύνη, δημιουργία, συλλογικότητα και αγάπη για τον τόπο.
Αν πραγματικά αγαπάτε αυτή τη χώρα, εκεί πρέπει να αρχίσετε ,να αρχίσουμε όλοι μαζί..
Από την αρχή, από το Α .. από το σχολείο.
Τα παιδιά μας , παίδες Ελλήνων αξίζουν να κληρονομήσουν κάτι καλύτερο από αυτό που τους αφήνουμε σήμερα.