Η ελευθερία δεν χρειάζεται επίδειξη για να υπάρξει και ο σεβασμός δεν κατακτιέται με την υπερβολή.
«Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Περήφανος μπορείς να είσαι για χίλια δύο άλλα πράγματα».
Τα λόγια αυτά του αείμνηστου Χρήστου Σιμάρδάνη τα βρίσκω κάθε χρόνο πιο επίκαιρα. Όχι γιατί αμφισβητούν το δικαίωμα οποιουδήποτε να ζει όπως επιλέγει, αλλά γιατί υπενθυμίζουν μια απλή αλήθεια: η προσωπική ζωή είναι προσωπική ζωή και η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου δεν χρειάζεται διαρκή δημόσια επιβεβαίωση.
Ο πραγματικός σεβασμός δεν μετριέται με τον αριθμό των παρελάσεων, των σημαιών ή των εκδηλώσεων. Μετριέται από το αν ένας άνθρωπος μπορεί να ζει ελεύθερα χωρίς να φοβάται, αλλά και χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να κάνει την ιδιωτική του ζωή δημόσιο χαρακτηριστικό. Όταν η διαφορετικότητα συνυπάρχει φυσικά με την κοινωνία, χωρίς επιβολές και χωρίς αποκλεισμούς, τότε η ισότητα έχει πραγματικά κατακτηθεί.
Οι περισσότεροι πολίτες δεν ενδιαφέρονται τι κάνει ο καθένας στο σπίτι ή στο κρεβάτι του, αρκεί να σέβεται τους άλλους και να σέβονται κι εκείνον. Αυτό που προκαλεί αντίδραση δεν είναι η διαφορετικότητα, αλλά η συνεχής και υπερβολική προβολή της, σαν να αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα της δημόσιας ζωής.
Κάθε κοινωνικό κίνημα κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να επικοινωνήσει τα αιτήματά του. Όταν η προβολή γίνεται αυτοσκοπός, όταν οι εκδηλώσεις πολλαπλασιάζονται και η σεξουαλική ταυτότητα παρουσιάζεται ως κεντρικό στοιχείο της δημόσιας συζήτησης επί εβδομάδες, το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα περισσότερη αποδοχή. Συχνά είναι ακριβώς το αντίθετο: δημιουργείται κόπωση και ενισχύονται οι αντιδράσεις ανθρώπων που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την ελεύθερη επιλογή του άλλου.
Γιατί ο πραγματικός στόχος δεν θα έπρεπε να είναι να ξεχωρίζει κάποιος λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας, αλλά να μην έχει αυτή καμία σημασία στην καθημερινή του αντιμετώπιση.
Ίσως, λοιπόν, η πιο ουσιαστική μορφή υπερηφάνειας να μην είναι η συνεχής δημόσια επίδειξη μιας προσωπικής επιλογής ή ιδιότητας, αλλά η ποιότητα του χαρακτήρα, η προσφορά, η δημιουργία και η στάση ζωής. Αυτά είναι που ενώνουν μια κοινωνία. Οι υπερβολές, αντίθετα, σπάνια πείθουν, συνήθως διχάζουν.
Μια ώριμη κοινωνία προστατεύει το δικαίωμα του καθενός να ζει όπως επιλέγει, χωρίς όμως να μετατρέπει την ιδιωτική ζωή σε μόνιμο δημόσιο θέαμα. Γιατί όταν η ισότητα γίνεται καθημερινότητα, δεν έχει ανάγκη από διαρκείς αποδείξεις.
Ντέπυ Στενού