Ο πόλεμος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν μπήκε πρόσκαιρα σε φάση αναστολής μετά την ανακοίνωση εκεχειρίας δύο εβδομάδων, σε μια συμφωνία που δεν σηματοδοτεί ειρήνη αλλά προσφέρει ένα μικρό χρονικό παράθυρο διαχείρισης κρίσης. Η συμφωνία συνδέεται άμεσα με την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, ένα στρατηγικά κρίσιμο πέρασμα για τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές, και συνοδεύεται από διεθνή και ευρωπαϊκή πίεση για μετατροπή της σε μακροπρόθεσμη διπλωματική διαδικασία. Στρατηγικά, η εκεχειρία επιτρέπει και στις δύο πλευρές να αγοράσουν χρόνο: οι ΗΠΑ αποφεύγουν άμεση κλιμάκωση και ένα αβέβαιο πολεμικό επόμενο βήμα, ενώ το Ιράν διατηρεί ανοικτό το διπλωματικό κανάλι χωρίς να υποχωρεί εμφανώς. Ταυτόχρονα, η συμφωνία αναδεικνύει την εύθραυστη φύση της, καθώς βασικά ζητήματα, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα, οι κυρώσεις και η περιφερειακή στρατιωτική παρουσία, παραμένουν άλυτα. Αυτό που προκύπτει είναι ότι η εκεχειρία δεν φέρνει οριστική λύση αλλά λειτουργεί ως προσωρινός μηχανισμός αποτροπής νέας κρίσης, ενώ οι επόμενες δύο εβδομάδες θα καθορίσουν αν θα ανοίξει ο δρόμος για σταθερή διπλωματική διευθέτηση ή θα ακολουθήσει νέα κλιμάκωση.
Σε μια κρίσιμη και δραματική στροφή στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε αργά το βράδυ της Τρίτης ότι συμφώνησε σε μια εκεχειρία διάρκειας δύο εβδομάδων με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, μόλις λίγες ώρες πριν εκπνεύσει η αυστηρή προθεσμία που είχε ο ίδιος θέσει για μαζικές στρατιωτικές επιθέσεις. Η εκεχειρία, που αποκαλείται «διπλής πλευράς αναστολή των εχθροπραξιών», έχει ήδη φέρει μια σχετική αποκλιμάκωση στα βίαια επεισόδια των τελευταίων εβδομάδων.
Η συμφωνία επιτρέπει την πλήρη και ασφαλή διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ, μια από τις πιο στρατηγικά κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας υπό τον όρο ότι το Ιράν θα συνεργαστεί για να ανοίξει ξανά τους υδάτινους δρόμους που είχαν προηγουμένως μπλοκαριστεί. Οι ΗΠΑ διευκρίνισαν ότι αυτή η κίνηση είναι αναγκαία για την αποκατάσταση της ροής του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, το οποίο είχε υποστεί σοβαρές διαταράξεις λόγω του πολέμου.
Αποτροπή μεγάλης στρατιωτικής κλιμάκωσης
Η εκκίνηση των επιχειρήσεων στις 28 Φεβρουαρίου είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των ιρανικών δυνάμεων, με πλήγματα σε στρατιωτικές βάσεις, υποδομές και πλατφόρμες εξόρυξης. Τις τελευταίες ημέρες ο Τραμπ είχε εντείνει τις απειλές του προς την Τεχεράνη, φθάνοντας στο σημείο να γράψει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε, χωρίς δυνατότητα επιστροφής», αν το Ιράν δεν άνοιγε τα Στενά μέχρι το προδιαγεγραμμένο χρονικό όριο.
Μέχρι τη στιγμή της ανακοίνωσης, αμερικανικά βομβαρδιστικά και μονάδες είχαν ήδη πραγματοποιήσει επιθέσεις σε ορισμένες κρίσιμες θέσεις, συμπεριλαμβανομένων στόχων που σχετίζονται με την παραγωγή ενέργειας. Ο ίδιος ο Τραμπ, στρέφοντας την οπτική από μια ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση στη διπλωματική οδό, ισχυρίστηκε ότι όλες οι στρατιωτικές του επιδιώξεις είχαν «πραγματοποιηθεί ή ξεπεραστεί» και ότι υπήρχε τώρα μια βάση για «μακροπρόθεσμη ειρήνη».
Οι όροι της εκεχειρίας και η μεσολάβηση του Πακιστάν
Το Πακιστάν, υπό τον πρωθυπουργό Σεμπάζ Σαρίφ, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη διαμεσολάβηση της νέας συμφωνίας. Οι διαπραγματεύσεις περιλάμβαναν επίσης την παρουσία υψηλόβαθμων πακιστανικών στρατιωτικών αξιωματούχων και είχαν ως κεντρικό σημείο τη συμφωνία για άμεση διπλωματία στο Ισλαμαμπάντ μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες. Η Τεχεράνη αναμένεται να συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις εκεί για να εξετάσει έναν δεκατετραδικό («10 σημείων») ειρηνευτικό σχεδιασμό που προτάθηκε από την ίδια, ο οποίος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη ρύθμιση ασφαλούς διέλευσης μέσω των Στενών, την παύση αμερικανικών επιθέσεων και άλλα στρατηγικά και πολιτικά αιτήματα.
Από την πλευρά των ΗΠΑ, η συμφωνία μεσολαβήθηκε υπό την προϋπόθεση ότι το Ιράν θα επιτρέψει χωρίς εμπόδια τη διέλευση δεκάδων δεξαμενόπλοιων και εμπορικών πλοίων — ένα βήμα που έχει τη δυνατότητα να αποκλιμακώσει σημαντικά την πίεση στις τιμές του πετρελαίου και στις διεθνείς αγορές ενέργειας, όπου η αβεβαιότητα είχε ήδη οδηγήσει σε άνοδο των τιμών.
Σε πολλά κράτη ο κόσμος της αγοράς ανταποκρίθηκε άμεσα στην ανακοίνωση: οι τιμές του αργού πετρελαίου υποχώρησαν από τα υψηλά επίπεδα που είχαν καταγραφεί τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ τα χρηματιστήρια εμφάνισαν σημάδια ανάκαμψης μετά την είδηση της εκεχειρίας.
Αντιφατικές αντιδράσεις και συνέπειες
Παρότι η ανακοίνωση ερμηνεύτηκε από τον Τραμπ ως «πλήρης και ολοκληρωτική νίκη» για τις ΗΠΑ, πολλοί αναλυτές και ηγεσίες άλλων χωρών στρέφονται με σκεπτικισμό απέναντι στην πραγματική διάσταση αυτής της εκεχειρίας. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, υπογράμμισε ότι η συμφωνία δεν περιλαμβάνει τον Λίβανο, έναν από τους κύριους άξονες των πρόσφατων εχθροπραξιών και ότι η σύγκρουση εκεί συνεχίζεται.
Από την πλευρά του Ιράν, αξιωματούχοι τόνισαν ότι η αποδοχή της εκεχειρίας υπόκειται σε αυστηρούς όρους και ότι η αναστολή των αμυντικών τους επιχειρήσεων θα διαρκέσει μόνο εφόσον διακοπούν οι αμερικανικές επιθέσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί δήλωσε ότι το Ιράν θα «σταματήσει τις αμυντικές του ενέργειες» μόνο στο πλαίσιο της συμφωνίας και ότι η πλήρης διέλευση μέσω του Ορμούζ θα πραγματοποιηθεί με συντονισμό των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι πολιτικές αντιδράσεις στην περιοχή βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Στις μεγάλες πόλεις του Ιράν έχουν καταγραφεί εικόνες πολιτών να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από στρατηγικές υποδομές, δείχνοντας την αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Παράλληλα, υπάρχουν αμφιβολίες για τη σταθερότητα της συμφωνίας, καθώς διπλωμάτες και αναλυτές επισημαίνουν ότι μια προσωρινή εκεχειρία δεν σημαίνει οριστική ειρήνη ειδικά σε μια σύγκρουση με τόσο βαθιές διαφορές και στρατηγικά συμφέροντα.
Παγκόσμιες αντιδράσεις και περαιτέρω προκλήσεις
Η εκεχειρία έχει προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις. Ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλές χώρες καλωσόρισαν την αποκλιμάκωση, ελπίζοντας ότι θα ανοίξει το δρόμο για μια πιο μόνιμη διπλωματική επίλυση των διαφορών μια στόχευση που πολλοί χαρακτηρίζουν αναγκαία για την αποφυγή περαιτέρω απειλών κατά της παγκόσμιας ασφάλειας. Ωστόσο, οι ανησυχίες παραμένουν έντονες, ιδίως αφού το Ιράν κατέστησε σαφές ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί στρατηγικές απαιτήσεις και πολιτικά οφέλη αν δεν επιτευχθούν πλήρεις εγγυήσεις και συμβιβασμοί.
Η επόμενη διετία θεωρείται κρίσιμη για την πορεία του πολέμου και της Μέσης Ανατολής συνολικά. Η συμφωνία των δύο εβδομάδων θα μπορούσε να λειτουργήσει είτε ως ένα παράθυρο για ουσιαστική διπλωματία είτε ως μια ανακωχή που θα δώσει χρόνο στις αντιμαχόμενες πλευρές να επανασχεδιάσουν στρατηγικές. Όσο διαρκεί, ο κόσμος παρακολουθεί με προσοχή τα επόμενα βήματα των ΗΠΑ, του Ιράν και των μεσανατολικών συμμάχων τους, καθώς και τις ευρύτερες επιπτώσεις για την περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια.
Μια κρίσιμη στροφή στη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης, όταν ανακοίνωση από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε εκεχειρία δύο εβδομάδων, μετά από εβδομάδες κλιμακούμενων εντάσεων, απειλών με ολοκληρωτικές επιθέσεις και σοβαρών στρατιωτικών συγκρούσεων. Η συμφωνία αυτή ήρθε κυριολεκτικά στο «παρά πέντε», μόλις πριν από τη λήξη της προθεσμίας που είχε τεθεί από τον Τραμπ για αναγκαστική επανεκκίνηση των πολεμικών επιχειρήσεων.
Ο Τραμπ, σε ανακοίνωσή του μέσω του κοινωνικού δικτύου του, ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν μια «πλήρη και ολοκληρωτική νίκη» και ότι το διάλειμμα αυτό θα δώσει την ευκαιρία για περαιτέρω διαπραγματεύσεις και μεγαλύτερη ειρηνευτική συμφωνία. Παράλληλα, τόνισε πως η κατάπαυση πυρός θα ισχύσει υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα επιτρέψει την άμεση, πλήρη και ασφαλή διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ, μια από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Οι εκτιμήσεις αναλυτών είναι συγκρατημένα αισιόδοξες, δεδομένου ότι η συμφωνία αυτή δίνει μια υπέρτατη ανάπαυλα από την οξεία στρατιωτική κλιμάκωση, αλλά παραμένει ασαφές κατά πόσο αυτή η προσωρινή κατάπαυση πυρός μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή και μόνιμη ειρήνη στη Μέση Ανατολή.
Από την απειλή στην εκεχειρία
Τις πρώτες ημέρες του Απριλίου, η ένταση είχε φτάσει στα ύψη. Ο Τραμπ είχε θέσει τελεσίγραφο στην Τεχεράνη ζητώντας το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, απειλώντας με «καταστροφικά πλήγματα που θα σβήσουν έναν ολόκληρο πολιτισμό» εάν οι απαιτήσεις του δεν ικανοποιούνταν. Η σκληρή ρητορική είχε προκαλέσει παγκόσμια ανησυχία για το ενδεχόμενο μιας ευρείας σύρραξης.
Αντί όμως να ξεσπάσει άμεση στρατιωτική σύγκρουση, οι δύο πλευρές, υπό την αιγίδα διαμεσολάβησης που προωθήθηκε από το Πακιστάν, τελικά συνθηκολόγησαν σε αυτήν την προσωρινή εκεχειρία, έστω και υπό όρους. Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ και ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας Φιλντ Μάρσαλ Άσιμ Μούνιρ έπαιξαν κεντρικό ρόλο στη διπλωματική προσπάθεια να αποτραπεί ένα νέο και καταστροφικό κύμα συγκρούσεων.
Η συμφωνία προβλέπει ότι για διάστημα δύο εβδομάδων θα υπάρξει αναστολή των στρατιωτικών επιχειρήσεων, με την προοπτική ότι αυτή η περίοδος θα δώσει τον χρόνο στις αντιπροσωπείες των δύο χωρών να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις για μια πιο σταθερή ειρηνική συμφωνία. Παράλληλα, η Ισλαμική Δημοκρατία δεσμεύτηκε ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα ανοίξει πλήρως τα Στενά.
Πώς αντιδρούν οι αγορές και η παγκόσμια κοινότητα
Μετά την ανακοίνωση, οι διεθνείς αγορές αντέδρασαν άμεσα. Οι τιμές του αργού πετρελαίου κατέρρευσαν σχεδόν κατά 15 τοις εκατό, αντανακλώντας την προσδοκία για σταθερότητα στη ροή ενέργειας μέσω του Περσικού Κόλπου, ενώ τα χρηματιστήρια και τα ομόλογα ενισχύθηκαν σημαντικά. Παρά ταύτα, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η ανάκαμψη στην αγορά ενέργειας και η παγκόσμια οικονομική σταθερότητα εξαρτώνται από τη διατήρηση της ειρηνευτικής διαδικασίας πέραν των δύο εβδομάδων.
Στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση χαιρέτισε την εκεχειρία ως σημαντικό βήμα προς την αποφυγή ευρείας σύρραξης και τόνισε την ανάγκη συνέχισης των διαπραγματεύσεων με στόχο μια πολιτική λύση στη σύγκρουση. Πρόεδροι κρατών και ανώτατοι διπλωμάτες υπογράμμισαν την ανάγκη για σεβασμό των όρων και προώθηση της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή.
Ωστόσο, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη. Παρά την εκεχειρία, αναφορές ασφαλείας δείχνουν ότι σε ορισμένες περιοχές, όπως στον Λίβανο, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται, με την ισραηλινή πλευρά να δηλώνει ότι η συμφωνία δεν καλύπτει τις δραστηριότητές της σ’ εκείνη την περιοχή. Αυτό δείχνει ότι η εκεχειρία μπορεί να επηρεάζει μόνο επιλεγμένα μέτωπα, χωρίς να σταματά οριστικά ευρύτερες συγκρούσεις.
Πώς ζει ο λαός του Ιράν την απροσδόκητη εκεχειρία
Στην Τεχεράνη και σε άλλες μεγάλες πόλεις του Ιράν, οι πολίτες αντέδρασαν με ανάμεικτα συναισθήματα. Ορισμένοι έκαψαν σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εκφράζοντας εθνική υπερηφάνεια και ενότητα μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης, ενώ άλλοι φαίνεται να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη διάρκεια και σταθερότητα της συμφωνίας.
Η καθημερινότητα σε πολλές περιοχές της χώρας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από ένταση και επιφυλακή παρά την εκεχειρία. Πολεμικές σειρήνες και αναφορές εκτοξεύσεων πυραύλων σε ορισμένες μεσογειακές περιοχές δείχνουν ότι η πλήρης αποκλιμάκωση είναι ακόμη μακρινή.
Το επόμενο στάδιο της διπλωματίας
Οι δύο εβδομάδες αναμένονται να χρησιμοποιηθούν ως περίοδος διαπραγμάτευσης, όχι απλώς ως περίοδος κατάπαυσης των εχθροπραξιών. Στο πλαίσιο αυτό, υπάρχουν συζητήσεις για τη χάραξη ενός ευρύτερου σχεδίου ειρήνης που θα περιλαμβάνει τη σταδιακή άρση των κυρώσεων, αποζημιώσεις για ζημιές και ρύθμιση των σχέσεων του Ιράν με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.
Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι αυτή η εκεχειρία μπορεί να λειτουργήσει είτε ως προοίμιο μιας επί μακρόν διαρκούς ειρηνευτικής συμφωνίας είτε ως ένα μικρό διάλειμμα πριν από την επανέναρξη των αντιπαραθέσεων, εάν οι συνομιλίες αποτύχουν να παράξουν σταθερά αποτελέσματα. Παρατηρητές σημειώνουν επίσης ότι η επιτυχία ή αποτυχία αυτής της διετούς προσπάθειας θα επηρεάσει σημαντικά όχι μόνο την περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Τι ήθελε ο καθένας από τον πόλεμο στο Ιράν
Ο πόλεμος που ξέσπασε στη Μέση Ανατολή δεν ήταν ξαφνικός. Οι βάσεις του χτίζονταν χρόνια και κάθε πλευρά είχε διαφορετικά κίνητρα και επιδιώξεις που συνέθεταν ένα περίπλοκο παζλ συμφερόντων και στρατηγικής.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πόλεμος είχε πολλαπλά επίπεδα στόχων. Αρχικά, η Ουάσιγκτον επιδίωκε να περιορίσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, διασφαλίζοντας ότι η Τεχεράνη δεν θα αποκτούσε όπλα μαζικής καταστροφής. Στην ουσία, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στόχευαν να δείξουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους στην περιοχή. Παράλληλα, η αμερικανική ηγεσία ήλπιζε ότι μια ισχυρή πίεση θα ανάγκαζε το Ιράν σε μια μορφή υποχώρησης, είτε περιορίζοντας τις στρατιωτικές του δυνατότητες είτε υποχρεώνοντάς το να δεχθεί διεθνείς όρους. Στην ιδανική περίπτωση, κάποιοι στη διοίκηση των ΗΠΑ ονειρεύονταν την αλλαγή του καθεστώτος στην Τεχεράνη, μια μεταμόρφωση προς μια κυβέρνηση πιο φιλική προς τη Δύση και λιγότερο επικίνδυνη για τους γείτονες της περιοχής.
Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, αντιμετώπιζε τον πόλεμο με τη στρατηγική υπομονή ως όπλο. Η γεωγραφική του θέση του έδινε πλεονεκτήματα και έλεγχε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς όπως τα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά ένα σημαντικό ποσοστό του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου. Η Τεχεράνη ήθελε τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών, αλλά όχι με οποιοδήποτε κόστος. Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν θα μπορούσαν να την αναγκάσουν σε πλήρη υποχώρηση ή να υπονομεύσουν την επιβίωση του καθεστώτος και των Φρουρών της Επανάστασης. Οι στρατιωτικές ικανότητες που απέμεναν θα χρησιμοποιούνταν όχι μόνο για άμυνα αλλά και για να δείξουν ότι το Ιράν μπορεί να υπερασπιστεί την κυριαρχία του.
Το Ισραήλ είχε διαφορετική σκοπιά και λιγότερη βιασύνη για άμεσο τερματισμό. Ο στόχος του ήταν η αποδυνάμωση των ιρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων, κυρίως των αποθεμάτων βαλλιστικών πυραύλων, των βάσεων, των κέντρων διοίκησης και των συστημάτων ραντάρ. Η Ιερουσαλήμ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ μπορεί να επανέλθει και να πλήξει ξανά αν το Ιράν επιχειρήσει να αναπτύξει πυρηνικό πρόγραμμα. Το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν και η πιθανότητα κατασκευής πυρηνικών όπλων θεωρούνταν υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, και κάθε στρατιωτική ενέργεια στόχευε στην καθυστέρηση ή την αποτροπή αυτού του σεναρίου.
Τα αραβικά κράτη του Κόλπου, παρότι αρχικά επιθυμούσαν ουδετερότητα και συνύπαρξη με το Ιράν, βρέθηκαν απροετοίμαστα μπροστά σε απειλές από ιρανικούς πυραύλους και drones. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δέχθηκαν επανειλημμένες επιθέσεις, γεγονός που άλλαξε τη στάση τους. Πλέον η στρατηγική τους επιδίωξη ήταν η ασφάλεια των συνόρων τους, η προστασία των πολιτών τους και η αποτροπή νέων επιθέσεων, δημιουργώντας ένα τρίτο επίπεδο πίεσης προς το Ιράν και τις ΗΠΑ.
Όλοι ήθελαν τέλος στον πόλεμο, αλλά οι όροι του ήταν διαφορετικοί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν περιορισμούς και πολιτικό αποτέλεσμα που θα ενίσχυε την επιρροή τους. Το Ιράν ζητούσε επιβίωση και αναγνώριση ισχύος, ενώ το Ισραήλ επιδίωκε αποδυνάμωση της στρατιωτικής ισχύος του αντιπάλου και διασφάλιση της υπαρξιακής του προστασίας. Τα κράτη του Κόλπου έψαχναν ασφάλεια και εγγυήσεις. Αυτή η πολυδιάστατη σύγκρουση στόχων δημιούργησε τις συνθήκες για την κλιμάκωση και τελικά οδήγησε στην ανάγκη της εκεχειρίας που ανακοινώθηκε πρόσφατα.
Η ιστορία του πολέμου στο Ιράν είναι λοιπόν η ιστορία των διαφορετικών οραμάτων και στρατηγικών. Κάθε πλευρά ξεκίνησε με ένα συγκεκριμένο στόχο, κάθε στρατηγική κίνηση ήταν συνδεδεμένη με τα δικά της συμφέροντα, και η τρέχουσα εκεχειρία δύο εβδομάδων είναι απλώς η προσωρινή αναπνοή πριν οι πλευρές κληθούν να διαπραγματευτούν τους όρους που θα καθορίσουν το μέλλον της περιοχής.