Βαρύ πένθος σκέπασε τον κόσμο του πολιτισμού και το Ναύπλιο, καθώς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Ιωάννα Παπαντωνίου, μια εμβληματική μορφή που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη θεατρική σκηνογραφία και στη μελέτη της ελληνικής παραδοσιακής φορεσιάς.
Σκηνογράφος, ενδυματολόγος, ερευνήτρια και οραματίστρια, υπήρξε η ψυχή του Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, το οποίο ίδρυσε το 1974 στο Ναύπλιο, δωρίζοντας την προσωπική της συλλογή 6.000 αντικειμένων. Σήμερα, το Ίδρυμα αριθμεί περισσότερα από 25.000 εκθέματα και έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα σημαντικότερα μουσεία λαογραφίας στην Ευρώπη, λαμβάνοντας το 1981 το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μουσείου της Χρονιάς.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1936 και απόφοιτη της φημισμένης Wimbledon School of Art, χάραξε μια σπουδαία πορεία στο ελληνικό και διεθνές θέατρο. Το 1971 έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνογράφος που εργάστηκε στην Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για τον «Ορέστη» του Εθνικό Θέατρο.
Συνεργάστηκε με κορυφαίες μορφές του θεάτρου, όπως ο Κάρολος Κουν, ο Αλέξης Σολομός, ο Αλέξης Μινωτής και η Κατίνα Παξινού, ενώ έργα της παρουσιάστηκαν και στο Royal Exchange Theatre. Στο αρχαίο δράμα αναζητούσε την αυστηρή απλότητα, αφαιρώντας κάθε περιττό στοιχείο για να αναδείξει την ουσία του σχήματος και του χρώματος.
Η αγάπη της για την παράδοση ξεκίνησε από τα χρόνια της στο Λύκειον των Ελληνίδων και εξελίχθηκε σε έργο ζωής. Δεν υπήρξε απλώς συλλέκτρια, αλλά επιστήμονας με βαθιά ερευνητική ματιά, αφήνοντας πίσω της σημαντικά συγγράμματα που αποτελούν σημείο αναφοράς για τους μελετητές της ελληνικής λαϊκής τέχνης.
Το έργο της τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημία Αθηνών (1981) για το σύνολο της προσφοράς της, καθώς και με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος από την Προεδρία της Δημοκρατίας. Παράλληλα, δίδαξε στα Πανεπιστήμια Πατρών και Αθηνών, μεταλαμπαδεύοντας τη γνώση και το πάθος της στις νεότερες γενιές.
Η κηδεία της θα τελεστεί στο Ναύπλιο, την πόλη που αγάπησε και στην οποία χάρισε την πολιτιστική της παρακαταθήκη. Με το έργο και το όραμά της, η Ιωάννα Παπαντωνίου άλλαξε οριστικά τον χάρτη της ελληνικής λαογραφίας, αφήνοντας πίσω της μια πολύτιμη κληρονομιά που θα συνεχίσει να εμπνέει.