«Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως είμαστε εμείς»…. Το απόφθεγμα αυτό αποδίδεται συχνά στην ανθρώπινη ανάγκη να ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από τις επιθυμίες, τους φόβους και τις προσδοκίες του….. Και ίσως πουθενά αλλού δεν αποτυπώνεται πιο έντονα αυτή η αλήθεια από ό,τι στον έρωτα….
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται μόνο έναν άνθρωπο… Ερωτεύεται μια ιδέα. Μια υπόσχεση….. Ένα μέλλον που έχει ήδη σκηνοθετήσει στο μυαλό του πριν ακόμη αυτό υπάρξει. Εκεί γεννιέται η ερωτική ουτοπία…. Ένας κόσμος φτιαγμένος από βλέμματα που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από όση έχουν, από λέξεις που ερμηνεύονται ως βεβαιότητες και από σιωπές που γεμίζουν με νοήματα που ίσως ποτέ δεν ειπώθηκαν.
Ο ενθουσιασμός τρέφεται από τα συμφραζόμενα. Από τις μικρές λεπτομέρειες που μετατρέπονται σε σημάδια. Από τη λαχτάρα να πιστέψουμε ότι κάτι μοναδικό συμβαίνει. Είναι μια δύναμη δημιουργική, σχεδόν μαγική. Σε κάνει να ξυπνάς με μια σκέψη και να κοιμάσαι με την ίδια. Να βρίσκεις ομορφιά εκεί όπου πριν υπήρχε αδιαφορία. Να νιώθεις ότι η ζωή αποκτά ξανά χρώμα.
Κι όμως, κάποια στιγμή έρχεται η σιωπή. Η ώρα που μένεις μόνος με τον εαυτό σου. Χωρίς μηνύματα, χωρίς βλέμματα, χωρίς εξηγήσεις παρά μόνο με τις σκέψεις σου. Και εκεί αρχίζει η πιο δύσκολη συζήτηση. Αυτή που δεν γίνεται με τον άλλον, αλλά με εσένα.
Τι είναι αληθινό και τι είναι επιθυμία;
Τι ειπώθηκε πραγματικά και τι πρόσθεσε η φαντασία;
Τι ζεις και τι ελπίζεις να ζήσεις;
Ίσως η μεγαλύτερη ανθρώπινη ανάγκη να μην είναι τελικά ο έρωτας καθαυτός… Ίσως να είναι η ψυχική ηρεμία. Η αίσθηση ότι μπορείς να ακουμπήσεις κάπου χωρίς να φοβάσαι. Ότι δεν χρειάζεται να ερμηνεύεις διαρκώς σημάδια, να αναλύεις συμπεριφορές ή να κυνηγάς απαντήσεις. Η ηρεμία είναι η πιο σπάνια μορφή οικειότητας. Ο ερωτισμός από την άλλη πλευρά δεν είναι μόνο το σώμα. Είναι η προσμονή… Η σύνδεση. Η αίσθηση ότι κάποιος σε βλέπει πέρα από τις λέξεις σου. Είναι εκείνη η λεπτή ενέργεια που σε κάνει να αισθάνεσαι ζωντανός. Αλλά όταν ο ερωτισμός δεν συνοδεύεται από σαφήνεια, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αμφιβολία. Και η αμφιβολία κουράζει περισσότερο από τη μοναξιά.
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν μήνες ή και χρόνια προσπαθώντας να βγάλουν νόημα από μια ιστορία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Αναζητούν κρυφές εξηγήσεις, δεύτερες αναγνώσεις, χαμένες ευκαιρίες. Όμως η ζωή δεν αποκαλύπτει πάντα τις απαντήσεις της. Και ίσως η ωριμότητα να βρίσκεται στην αποδοχή αυτού του κενού.
«Κάποτε πρέπει να εγκαταλείψεις τη ζωή που φαντάστηκες για να ζήσεις τη ζωή που σε περιμένει», έγραψε ο Τζόζεφ Κάμπελ. Η φράση αυτή μοιάζει να συνοψίζει το δίλημμα πολλών ανθρώπων. Τι κάνεις όταν το όνειρο που χτίσατε μαζί δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα; Επιμένεις να κατοικείς μέσα του ή προχωράς;
Δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση. Υπάρχει μόνο η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου. Αν το όνειρο εξακολουθεί να τρέφεται από αληθινή παρουσία, ίσως αξίζει να το ζήσεις. Αν όμως επιβιώνει μόνο μέσα στη μνήμη, στη φαντασία ή στην ελπίδα, τότε ίσως έχει ήδη μετατραπεί σε έναν όμορφο μύθο.
Και οι μύθοι έχουν τη θέση τους στη ζωή μας…. Μας διδάσκουν, μας συγκινούν, μας αλλάζουν….
Στο τέλος της ημέρας, ο άνθρωπος δεν αναζητά μόνο τον μεγάλο έρωτα. Αναζητά κάποιον δίπλα στον οποίο οι σκέψεις του ησυχάζουν. Κάποιον που δεν χρειάζεται να τον φαντάζεται για να τον νιώθει κοντά. Κάποιον που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε παρουσία και την προσδοκία σε βεβαιότητα.
Και τότε, ίσως, η ουτοπία παύει να είναι ουτοπία…. Γιατί η πραγματικότητα γίνεται αρκετά όμορφη ώστε να μη χρειάζεται να την εξωραΐσεις.
Χ.Θ