Κατ’ αρχάς, θα δημιουργήσει έναν πρόσθετο τεράστιο φόρτο εργασίας για τους καθηγητές που θα πρέπει να σχεδιάζουν διαρκώς «δράσεις», να υποβάλλουν ατελείωτες εκθέσεις και αξιολογήσεις επί αξιολογήσεων. Τυποποιημένες, φυσικά, με ποσοτικοποιημένους και άρα μετρήσιμους στόχους με βάση τους οποίους θα βαθμολογούνται τα σχολεία και έμμεσα, οι καθηγητές.
Μια ογκώδη γραφειοκρατία δηλαδή, πρακτικά άσχετη με τις ανάγκες της διδασκαλίας η οποία γρήγορα θα αυτονομηθεί πλήρως από κάθε εκπαιδευτική σκοπιμότητα(βλέπε Ην Βασίλειο) και θα γίνει αυτοσκοπός, αποσπώντας όλο και περισσότερο από τον χρόνο και την ενέργεια των καθηγητών, αφού από αυτή θα εξαρτάται η κατάταξη του σχολείου.
Έτσι όμως, η διεύθυνση του σχολείου και κατ΄ επέκταση, το Υπουργείο θα μπορούν να ελέγχουν και να πειθαρχούν τους καθηγητές, όχι βέβαια, βάσει του διδακτικού έργου τους, αλλά υποχρεώνοντάς τους να επιτελούν ανούσιες, επαναλαμβανόμενες γραφειοκρατικές διαδικασίες, σαν τα ποντικά στο κλουβί που τρέχουν ασταμάτητα στον τροχό τους.
Η ιδεολογική στόχευση, από την άλλη, είναι απλή: να μεταθέσει τις ευθύνες για την κατάσταση του σχολείου και τις επιδόσεις των μαθητών στις πλάτες, εξολοκλήρου, των εκπαιδευτικών.
Από την εξίσωση εξαφανίζονται εντελώς καθοριστικοί παράγοντες όπως η υλικοτεχνική υποδομή, ο αριθμός καθηγητών και μαθητών ανά τάξη, η γεωγραφική θέση του σχολείου και το ταξικό υπόβαθρο των μαθητών και μένουν μόνο οι «φιλόδοξοι» στόχοι που βάζει κάθε σχολείο, οι «δράσεις» που υλοποιεί και η συνεχής αξιολόγηση και βελτίωσή τους.
Άλλωστε, στον θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού δεν υπάρχουν συστημική φτώχεια και ανισότητα, μόνο ατομικές ικανότητες και πρωτοβουλίες. Οι ικανοί και οι δραστήριοι αριστεύουν, οι «βολεμένοι» και οι «τεμπέληδες» μένουν πίσω.
Αυτή τη «φυσική» τάξη πραγμάτων έρχεται να αποκαταστήσει η αξιολόγηση , βάζοντας τους εκπαιδευτικούς να κυνηγούν την ουρά τους, μέσα σε μια ατελείωτη γραφειοκρατία και διαρκείς ελέγχους. Στο όνομά πάντα, της αριστείας και της αξιοκρατίας.
Ένας δάσκαλος της τάξης.