Γράφει η Ελλη Στασινή
Κοινωνική λειτουργός
Προσπαθώ να γράψω απαλλαγμένη, όσο είναι εφικτό, από την απεριόριστη εκτίμηση σε έναν ξεχωριστό άνθρωπο και ζεστό φίλο, έναν ποιητή της καρδιάς μου, που όπως θα αναφέρω και πιο κάτω, αξίζει της καθολικής αναγνώρισης όλων των ένθερμων υποστηρικτών της ακριβής και καθαρής τέχνης που πιστά υπηρετεί. Δεν ξέρω αν θα κατορθώσω να αφοπλίσω ηθελημένα την θέρμη της ψυχής μου, μέσα από μια όσο το δυνατόν, αληθινά αντικειμενική κριτική κατάθεση για το πολυδιάστατο έργο του ποιητή, συνθέτη, δεινού τραγουδιστή, λογοκριτικού και δάσκαλου φωνητικής και δημιουργικής γραφής Τάκη Φάβιου, με τα πολλά αστραφτερά πρόσωπα, μιας πολλά υποσχόμενης διείσδυσης μέσα σε ένα μεγάλο φάσμα της αισθητικά άρτιας καλλιτεχνικής πραγματικότητας, αλλά και ονειρικής ιχνηλασίας. Είμαι όμως βαθιά πεπεισμένη, πως οι πιο πάνω χαρισματικές ιδιότητες του, που συνυπάρχουν αρμονικά σφιχταγκαλιασμένες, ως πάλλουσες εμπειρίες, μέσα σε ένα μεστά επικοινωνιακό και γόνιμο συναπάντημα δυο πολύ σημαντικών τεχνών, αυτήν της μεγίστης συγκινητικής φόρτισης του μεταγλωσσικού εγχειρήματος, που λέγεται ποίηση, και την πιο αφηρημένη του είδους, την συμπαντικά δονούμενη, που δεν είναι άλλη από τη μουσική, δεν θα με άφηναν ποτέ αδιάφορη, ανεξάρτητα από το γεγονός μιας ανιδιοτελούς ανθρώπινης φιλίας και αλληλοεκτίμησης, που και ο ίδιος με τον μοναδικό του ευγενικό τρόπο, μου έχει εκφράσει.
&
Nα ήξερα τι με περιμένει ,από εκείνα που δεν θα’ρθουν…
&
Δεν θα σωπάσω ,μπρος στην αναίδεια του καθρέφτη σου
Που σε θέλει ερωμένη του
Θα σε δω δίχως μάτια…
&
Μια ζωή να παλεύεις με το περίβλημα
Κι εκείνο το άτιμο να κρύβεται μέσα σου, μην το δεις …
&
Αν αγαπώ κάτι σ’εσένα
Είναι η εμμονή σου να σβήνεις τα φώτα
Για να μου λες ότι υπάρχεις,,
Τ.Φ
Τ.Φ
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο Τάκης Φάβιος, ζει, συμπεριφέρεται .εκφράζεται και ανασαίνει ποιητικά Δεν θα ήταν υπερβολή να αποκαλύψω πως και στην απλή καθημερινότητα του αρέσκεται να συνομιλεί έμμετρα, ομοιοκατάληκτα, αλληγορικά και πάνω απ’ όλα με μια χιουμοριστική διάθεση ,που σπάει κόκκαλα… Από την επικριτικότητα ,προτιμά τον αυτοσαρκασμό κι από την εμμονική αξιοκρατία ,τη μετριοπαθή διάθεση να αντιμετωπίσει με ειλικρινή επιείκεια τις ανθρώπινες αμετροέπειες και προβληματικές συμπεριφορές. Δεν αναφέρομαι βέβαια σε έναν άγιο, αφού όλο το φάσμα στην νοηματική της ποίησης του, αποκαλύπτει ένα ευέλικτο μεν , αλλά πολύ παθιασμένο και αφόρητα αισθαντικό άνθρωπο, που δεν συμβιβάζεται με τα σκιερά κοινωνικά κακώς κείμενα, τα αντιμάχεται, μα κυρίως κατανοεί και τις γενεσιουργές τους αιτίες, έχοντας μια δεινότητα αναλυτικής διείσδυσης στον πυρήνα της κακε-εντέχειας τους, τολμώντας να αποκαλύψει και τα δικά του μεμπτά και σκιερά. Τίποτα δεν εξισορροπείται αν δεν έχει ως αντίπαλο δέος το αντίθετο του, Θα μας πει σε μια από τις φιλοσοφικές του αναφορές «Το μονοδιάστατο πλανιέται μάταια , ώσπου να βρει το αντίθετο του και από τη σύγκρουση μαζί του να γεννηθεί το καινούργιο» Διαβάστε εδώ κι άλλες επιγραμματικές φράσεις του με ποιητική ευφράδεια και χαρακτήρα στοχαστικό, γεμάτες αντιθέσεις.
&
Κρατηθείτε από το λυγμό της κιθάρας μου
Εχω μια γύμνια, να σας ντύσω
Το ταξίδι ερωτεύεται …
&
Φύγε χορεύοντας !
Θέλω να είσαι όμορφη στα ραντεβού σου με τους άλλους…
&
Πόλεμος είναι ο έρωτας
Και η πανοπλία του , φύλλο της συκής
Τ.Φ
Κυρίες και κύριοι Σήμερα θα σας μιλήσω για έναν λυρικά ασκούμενο μάγο, για έναν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αλχημιστή της γοητείας του επεξεργασμένου λόγου, που η εμπνευσμένη μα όχι αυθαίρετη καταπάτηση θεσμοθετημένων λογοτεχνικών κανόνων, το φορμαλιστικό παιγνίδι μαζί τους, αλλά και η συναισθηματική εμβρίθεια των ακριβών του καταθέσεων, φέρνουν κοντά μας μιαν αναντίρρητα πρωτοπόρο και γοητευτική ποιητική περσόνα του καιρού μας.
Ο ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟΣ ‘’ ΧΡΕΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΦΩΤΟΣ ‘’
Ενας ποιητής , ενδεδυμένος με ειλικρίνεια το ερωτικό ρούχο του άντρα «παλιάς κοπής» σαγηνεύει τη γυναικεία ψυχή. Ισως δεν έχει σημασία ,αν αυτή η φορεσιά είναι αστραφτερή ή ρακένδυτη, όταν πραγματικά καταφέρνει αισθαντικά να αποκαλύπτει τη γύμνια και το σφιχταγκάλιασμα μιας σπαρακτικά μετουσιωμένης επιθυμίας. Για την αισθητική μιας τέχνης « λυρικής ομολογίας», το ζητούμενο δεν είναι η φλύαρη χορευτική φιγούρα ενός ψευδεπίγραφα ενδεδυμένου γοητευτικού ποιητή, αλλά το αλαφροϊσκιωτα ηδονικό άγγιγμα της εκφραστικής αλληλουχίας βιωματικών σπαραγμών και ματαιώσεων ίσως , που δονούν τον κόσμο του ερωτικού πάθους, ακόμη κι ανεπαίσθητα.
&
Κρατηθείτε από το λυγμό της κιθάρας μου
Εχω μια γύμνια, να σας ντύσω
Το ταξίδι ερωτεύεται …
&
Φύγε χορεύοντας !
Θέλω να είσαι όμορφη στα ραντεβού σου με τους άλλους…
&
Πόλεμος είναι ο έρωτας
Και η πανοπλία του , φύλλο της συκής
Τ.Φ
Θα εστίαζα, αναζητώντας το ερωτικό φτερούγισμα ενός ,κατά την αδιαπραγμάτευτη γνώμη μου, από τους καλύτερους ποιητές της νεοελληνικής πραγματικότητας, σε κάποια στιβαρά ,βιωματικής και αισθητικής του ιδιαιτερότητας , δεδομένα. Ο Τάκης Φάβιος, είναι λυρικά απρόοπτος, αφού η κατά τόπους λυρική του εσωστρέφεια, και το πολύ προσωπικό και αναγνωρίσιμο ιδίωμα της γραφής του, οδηγούν σε καταλυτικές κορυφώσεις ,που για τη σύλληψη τους, αφήνουν συγκινησιακά άναυδο τον αναγνώστη, συμπαρασύροντας τον σε ένα υπερρεαλιστικό ταξίδι αυτογνω-σίας, απενοχοποίησης κι ερωτικής διαύγειας.
&
Λες κι ήταν ποτέ μονόλογος του φιλί
Κι εσύ ένα τσίμπημα εντόμου, που μου υποσχέθηκε
Ακρα του κόκκινου σιωπή
Μέλισσα
Όπως λέμε , παρέλυσα …
&
Πως σε προσγείωσα γλυκά
Από το σύννεφο στη σάρκα ?
&
Βιογραφίες ανέμων, οι υποσχέσεις…
Τ.Φ
H ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
Ο Τ.Φ μετουσιώνει την ερωτική επιθυμία, καταφέρνοντας με μιαν ποιητική πειθώ να την απαλλάξει από τη βασανιστική διάσταση του απωθημένου. Η αναφορά του στην ποθητή θηλυκή παρουσία, χωρίς να είναι απαραίτητα εξαγνισμένη ,η κεκαλυμμένα θωπευτική, διακατέχεται από μιαν αφοπλιστική ευγένεια ,αλλά και μιαν συμπαντική ακροβασία, που απογειώνει το τόξο του έρωτα από την υγρή και σάρκινη υφή του, ως το ιδεατό ,αλλά και αναβαπτισμένο ψυχικά ιδεώδες. Μια πολυμορφία ερωτικά ευέλικτων εικόνων και ενδόμυχων λογισμών δονεί την ποιητική του περιπέτεια ως το υποβόσκον και το ηδονικά αποκρυπτογραφημένο, με κατά τόπους ευφάνταστες κορώνες επισφράγισης μιας σπαραξικάρδιας ομολογίας, αλλά και την καταβαράθρωση της πρωτοκαθεδρίας ενός αρσενικού εισβολέα, που αφήνει πίσω του συναισθηματικά συντρίμμια.
Ο ποιητής λατρεύει τις συμπαντικά ακριβές εκφάνσεις της θηλυκότητας ,εντάσσοντας τις με τρυφερότητα και γόνιμη διάθεση μέσα στο ποιητικό του σύμπαν. Για έναν διεισδυτικό αναγνώστη του, είναι ευδιάκριτη η διαχωριστική γραμμή, που εγκάρδια μα και συνειδητά βάζει ο δημιουργός, ανάμεσα στην γυναίκα ως αντικείμενο απωθημένου πόθου, επισφράγισης ερωτικού διαλόγου ,αλλά και φαντασιωσικής επιβολής του ασυγκράτητα επιθετικού αρσενικού.
&
Ενας βιαστής
Που θριαμβεύει ηττημένος…
&
ο καφενείο ήταν εκεί
Μόνον ο παλιός του καθρέφτης ταξίδευε στο χρόνο
Με τις νύχτες των χρεοκοπημένων να στάζουν εφιάλτες
Με τις γκριμάτσες των τρελών να ψάχνουν αστερισμό
Με τα λόγια των κολασμένων να αντηχούν κατατρεγμό
Με τα σώματα των ονείρων να αλλάζουνε πλευρό
Ωσπου μπήκες εσύ
Κι ο έρωτας στο κάδρο , δεν έλεγε να ξημερώσει
Τ.Φ
Ο ΨΥΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
———————————–
&
Πάντα είχα ένα περίστροφο στον κρόταφο
Το δάχτυλο μου έλειπε, να σύρει τη σκανδάλη
Το είχα ξεχάσει στους ουρανούς
Που μέτραγα αστέρια
&
Γυμνά παιδιά που τρέχουν
Σε γερασμένους τοίχους
Τα συνθήματα …
Μέρος Πρώτο