Η 3η του Σεπτέμβρη δεν είναι απλώς μία ημερομηνία. Είναι για εμάς που σταθήκαμε από την πρώτη στιγμή δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου, η στιγμή που ξεκινήσαμε να χτίζουμε κάτι που δεν υπήρχε: ένα μαζικό λαϊκό κίνημα με όραμα, με αρχές και με ρίζες βαθιά μέσα στον λαό. Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε σε μια εποχή μετάβασης, με τον λαό να διψά για δικαιοσύνη, δημοκρατία και εθνική αξιοπρέπεια.
Σήμερα, πενήντα ένα χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ υπάρχει ακόμα. Και αυτό από μόνο του λέει κάτι. Δεν μιλάμε για ένα κόμμα της στιγμής, αλλά για μια παράταξη ιστορική, που διαμόρφωσε την Ελλάδα της μεταπολίτευσης.
Η σημερινή ηγεσία, με επικεφαλής τον Νίκο Ανδρουλάκη, δίνει έναν έντιμο και σοβαρό αγώνα για να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ όρθιο, καθαρό και θεσμικά υπεύθυνο. Ο πρόεδρος έχει καταφέρει να επαναφέρει την ηρεμία στο εσωτερικό του κόμματος, να ενισχύσει την οργανωτική του συγκρότηση και να δώσει έμφαση στη θεσμικότητα, την ευρωπαϊκή προοπτική και την πολιτική σοβαρότητα.
Αυτό είναι απαραίτητο. Είναι η βάση για να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη του κόσμου. Και ήδη φαίνεται ότι η κοινωνία αρχίζει να βλέπει με άλλο μάτι το ΠΑΣΟΚ.
Μιλώ όχι ως παρατηρητής, αλλά ως άνθρωπος που έζησε από μέσα το ΠΑΣΟΚ τότε που ενέπνεε, που φλόγιζε καρδιές, που γέμιζε πλατείες με ελπίδα και διεκδίκηση.
Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να τολμήσει κάτι παραπάνω. Να μη φοβηθεί να αρθρώσει λόγο πιο τολμηρό, πιο κοινωνικά στοχευμένο, πιο φρέσκο. Να ακούσει περισσότερο τους νέους ανθρώπους. Να συνομιλήσει με την κοινωνία που αλλάζει και να δώσει φωνή σε εκείνους που σήμερα νιώθουν ξεχασμένοι: τους εργαζόμενους των 800 ευρώ, τους ενοικιαστές που δεν μπορούν να στεγαστούν, τους νέους που ετοιμάζουν βαλίτσες για έξω, τους γονείς που βλέπουν το μέλλον των παιδιών τους με αβεβαιότητα.
Η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να είναι μόνο διαχείριση και τεχνοκρατία. Είναι και όραμα, αξίες και τόλμη. Όπως τότε, το 1974, όταν δεν φοβηθήκαμε να πούμε λέξεις όπως «αλλαγή», «λαϊκή κυριαρχία», «κοινωνική απελευθέρωση».
Ο κόσμος ψάχνει κάτι να πιστέψει ξανά. Και είναι στο χέρι μας να του δώσουμε αυτό το κάτι. Η δυναμική υπάρχει. Η ιστορική παρακαταθήκη είναι τεράστια. Η πολιτική φθορά των άλλων κομμάτων μάς δίνει χώρο. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικό θάρρος και καθαρή γραμμή.
Όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν, αλλά για να ξαναφέρουμε στην πολιτική εκείνη την πίστη, την ελπίδα και τη σύνδεση με τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.
Ως άνθρωπος που ήμουν παρών στην πρώτη ιδρυτική συνάντηση, που έζησα τις μεγάλες στιγμές αλλά και τις δύσκολες ώρες, νιώθω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν τελείωσε. Έχει δρόμο μπροστά του. Και σήμερα, με νέα πρόσωπα, νέα δεδομένα, αλλά με την ίδια καρδιά, μπορεί να ξαναγίνει ο φορέας της αλλαγής, με τρόπο σύγχρονο, δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο.
Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται να αντιγράψει το παρελθόν. Χρειάζεται να κρατήσει την ψυχή του και να προσαρμοστεί στο μέλλον. Χρειάζεται να ξαναγίνει οργανικό κομμάτι της κοινωνίας, όχι απλώς παρατηρητής της.
Και μπορεί να το κάνει.
άρθρο Π.Μ