Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Political και της δημοσιογράφου Ιωάννας Ντάνη, πίσω από τις θεαματικές τηλεοπτικές επιχειρήσεις του δημάρχου Αλίμου Ανδρέα Κονδύλη ο οποίος τον Μάρτιο του 2023 εμφανιζόταν με κομπρεσέρ και μηχανήματα για να «γκρεμίσει τις αυθαιρεσίες» και να «ελευθερώσει τον δημόσιο χώρο» δεν κρυβόταν το ενδιαφέρον για τη νομιμότητα, αλλά ένα μεθοδευμένο σχέδιο βίαιου εξοστρακισμού συγκεκριμένου επιχειρηματία, ώστε ο παραλιακός χώρος-φιλέτο να παραδοθεί σε «φιλικά» επιχειρηματικά συμφέροντα. Η δημοτική εταιρεία ΑΔΗΠΑΛ (Αξιοποίηση Δημοτικής Περιουσίας Αλίμου) και ο ίδιος ο δήμαρχος παρουσιάζονται ως ο απόλυτος ρυθμιστής που αξιοποίησε τις δημόσιες υπηρεσίες, τα νομικά μέσα και το δημόσιο χρήμα, μετατρέποντας τον δήμο σε όχημα για να εξυπηρετηθούν οι βλέψεις του ομίλου του Άγγελου Γιαννακόπουλου (γνωστού από τον χώρο της εστίασης και των φούρνων «Χωριάτικο»).
Όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία του ΓΕΜΗ και οι συμβάσεις που φέρνει στο φως η Political, η μεθόδευση εξελίχθηκε μέσα από μια αδιαφανή «σκυταλοδρομία» προσώπων και εταιρικών ελιγμών. Στις 13 Ιουλίου 2020 συστήθηκε η εταιρεία ALIMOS BEACH PROJECT IKE με αρχικούς εταίρους τη Θεοδώρα Χρήστου και μια αλλοδαπή εταιρεία. Τον ίδιο μήνα, η ΑΔΗΠΑΛ απέκλεισε τη νεοσύστατη αυτή εταιρεία από διαγωνισμό για δημοτικό χώρο 110,80 τ.μ. στο Β’ Αλίπεδο, κρίνοντάς την εντελώς ακατάλληλη λόγω παντελούς έλλειψης της απαιτούμενης τετραετούς αποδεδειγμένης εμπειρίας. Ωστόσο, μόλις 14 ημέρες μετά τη σύστασή της (στις 27 Ιουλίου 2020), τα εταιρικά μερίδια μεταβιβάστηκαν στην offshore εταιρεία EVENOS SERVICES CO με έδρα τις Νήσους Μάρσαλ, η οποία κατέστη η μοναδική εταίρος της με κεφαλαιακή εισφορά μόλις 1.000 ευρώ, δημιουργώντας ένα αδιαπέραστο πέπλο ανωνυμίας γύρω από τους πραγματικούς δικαιούχους (Beneficial Owners). Στο καταστατικό της offshore εκπρόσωπος δηλώνεται ο δικηγόρος Γεώργιος Κεχαγιόγλου, ενώ την ίδια μέρα ορίστηκε διαχειριστής της IKE ο Δημήτριος Λατίφης, για να ακολουθήσει νέα αλλαγή διαχείρισης στις 18 Δεκεμβρίου 2020 με την Ευρυδίκη-Νεκταρία Μπουμπούκα και αιφνίδια μεταφορά της έδρας στον Άλιμο τον Φεβρουάριο του 2021. Η κραυγαλέα αντίφαση επισφραγίστηκε στις 5 Μαρτίου 2021, όταν ο Ανδρέας Κονδύλης, ως πρόεδρος της ΑΔΗΠΑΛ, υπέγραψε την απευθείας μεταφορά των μισθωτικών δικαιωμάτων στην ίδια ακριβώς εταιρεία που οκτώ μήνες νωρίτερα είχε απορρίψει ως ανεπαρκή. Η μεταβίβαση αυτή έγινε από την παλαιότερη μισθώτρια εταιρεία «Στυλιανή Κουλουλιά και ΣΙΑ ΕΕ» (με εταίρους τους Στυλιανή Κουλουλιά 26%, Γεώργιο Κεκάκη 16%, Αθηνά Ασημάκη 16% και Δημήτριο Λατίφη 17%), πατώντας σε ειδικό όρο σύμβασης που είχε υπογράψει ο κ. Κονδύλης με τον Δημήτριο Λατίφη ήδη από τις 23 Μαρτίου 2016 για κυλικείο 35 τ.μ. στο Β’ Αλίπεδο. Έτσι, ο Δημήτριος Λατίφης βρέθηκε ταυτόχρονα να κατέχει το 17% της απερχόμενης εταιρείας και να ενεργεί ως διαχειριστής της νέας εταιρείας (ALIMOS BEACH PROJECT) που παρέλαβε τη μίσθωση για τον ίδιο χώρο, παραδίδοντας ουσιαστικά τη δημοτική έκταση στον… εαυτό του και στην offshore των Νήσων Μάρσαλ. Παράλληλα, ο συνδετικός κρίκος με τον όμιλο Γιαννακόπουλου αποκαλύπτεται στο πρόσωπο της Θεοδώρας Χρήστου, η οποία πέρα από ιδρυτική εταίρος της ALIMOS BEACH PROJECT, εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα ως ομόρρυθμη εταίρος και διαχειρίστρια στην εταιρεία ΑΤΤΙΚΑ ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΕ, στην οποία ο ίδιος ο Άγγελος Γιαννακόπουλος συμμετείχε ενεργά μέχρι τον Νοέμβριο του 2022.
Η έρευνα της Political αναδεικνύει αμείλικτα ερωτήματα σχετικά με το ποια απόφαση του ΔΣ της ΑΔΗΠΑΛ ενέκρινε τη μεταφορά χωρίς να αναρτηθεί ποτέ στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, αλλά και για την κραυγαλέα οικονομική δυσαναλογία της περιοχής, όπου άλλος επιχειρηματίας πλήρωνε στην ΕΤΑΔ 400.000 ευρώ για κατάστημα-καφέ, την ώρα που ο όμιλος Γιαννακόπουλου νοίκιαζε τον χώρο «Εικόνες» για μόλις 1.450 ευρώ. Υπογραμμίζεται, τέλος, η επιτακτική ανάγκη άμεσης παρέμβασης της κυβέρνησης και του υπουργείου Εσωτερικών για την παύση του δημάρχου μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, καθώς η εκτεταμένη αυτή σύμπραξη δημόσιας αρχής, offshore οντοτήτων και παρένθετων προσώπων δεν συνιστά απλώς πολιτική υποκρισία, αλλά μια βαθιά παθογένεια κατάχρησης εξουσίας που αγγίζει τα όρια της ποινικής απαξίας.
