Προέλευση του διαστημικού ταξιδιού του 21ου αιώνα
Το 2016, η NASA ανέλαβε μια νέα ευθύνη: την υπεράσπιση του πλανήτη μας από καταστροφικές κρούσεις από αστεροειδείς και κομήτες που πλησιάζουν τη Γη ή αντικείμενα κοντά στη Γη. Αυτό το γεγονός, που ακολούθησε την εξέχουσα έκρηξη μετεωρίτη του Τσελιάμπινσκ το 2013, αντανακλούσε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον και ανησυχία για την απειλή των ουράνιων
προσκρούσεων.
Στην αρχαιότητα, τα μικρά σώματα του ηλιακού συστήματος -αστεροειδείς και κομήτες- θεωρούνταν μερικές φορές ως κακοί οιωνοί και προειδοποιήσεις από τους θεούς. Στη σύγχρονη εποχή, έχουν αρχίσει να θεωρούνται ως τα ερείπια του ηλιακού συστήματος, υπολείμματα από το σχηματισμό του, αλλά εξακολουθούσαν να αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό
μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.
Όλο και περισσότερο, θεωρούνται από τους επιστήμονες ως αντικείμενα άξια μελέτης, από το ευρύ κοινό και την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως πιθανές απειλές που πρέπει να μετριαστούν και από τους υποστηρικτές του διαστήματος ως μελλοντικοί πόροι.
Η πρώτη επιτυχημένη αποστολή της NASA σε άλλο πλανήτη, το Mariner 2 στην Αφροδίτη το 1962, σηματοδότησε την αρχή αυτού που ο επικεφαλής επιστήμονας της NASA Jim Green περιγράφει σε αυτόν τον τόμο ως «μια θεαματική εποχή» εξερεύνησης του ηλιακού συστήματος. Στα πρώτα 50 χρόνια της πλανητικής εξερεύνησής της, η NASA
έστειλε διαστημόπλοια για να πετάξουν, να περιφέρονται, να προσγειωθούν ή να περιπλανηθούν σε κάθε πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, καθώς και στη Σελήνη της Γης και πολλά φεγγάρια άλλων πλανητών. Ο Πλούτωνας, που επαναταξινομήθηκε ως πλανήτης νάνος το 2006, επισκέφθηκε το διαστημόπλοιο New Horizons το 2015.
Αυτό που ξεκίνησε ως προσπάθεια δύο εθνών – των Ηνωμένων Πολιτειών και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης – έχει γίνει μια πολυεθνική επιχείρηση, με έναν αυξανόμενο αριθμό διαστημικών υπηρεσιών σε όλο τον κόσμο να κατασκευάζουν και να εκτοξεύουν αποστολές εξερεύνησης πλανητών – άλλοτε μόνοι, άλλοτε μαζί. Μια ποικιλία μελετητών ασχολείται με την επιστήμη, την τεχνολογία, την πολιτική και την πολιτική της πλανητικής εξερεύνησης.
Δεν είναι δυνατόν να προβλέψουμε τι θα αποκαλύψουν τα επόμενα 50 χρόνια του προγράμματος πλανητικής εξερεύνησης της NASA.
Ωστόσο, η δεκαετία του 2020 φαίνεται ήδη πολλά υποσχόμενη. Οι πλανητικές αποστολές τα τελευταία χρόνια έχουν επικεντρωθεί όλο και περισσότερο στην εξερεύνηση δυνητικά κατοικήσιμων περιβαλλόντων στο ηλιακό μας σύστημα και στην ανάπτυξη μιας πιο εις βάθος κατανόησης της εξέλιξης των πλανητικών περιβαλλόντων. Οι επερχόμενες αποστολές θα
συνεχίσουν να το κάνουν. Το 2020, η NASA εκτόξευσε το ρόβερ Mars 2020, Perseverance, και το 2022 η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία θα εκτοξεύσει το ρόβερ Exomars. Οι αποστολές αστεροειδών Lucy και Psyche πρόκειται να εκτοξευθούν αυτή τη δεκαετία, όπως και η αποστολή Dragonfly στον Τιτάνα και η αποστολή Europa Clipper στο ομώνυμο φεγγάρι Jovian.
Η Planetary Defense είναι μια νέα προσθήκη στο πλανητικό χαρτοφυλάκιο της NASA, και η Δοκιμή Διπλής Ανακατεύθυνσης Αστεροειδών του Οργανισμού —η πρώτη του αποστολή πλανητικής άμυνας— πρόκειται να εκτοξευθεί το 2021. Η NASA σχεδιάζει να αναπτύξει μια αποστολή επιτήρησης αντικειμένων κοντά στη Γη και αυτή τη δεκαετία. Είναι ασφαλές να πούμε ότι μέχρι το 2062, η κατανόησή μας για το ηλιακό μας σύστημα θα είναι ριζικά διαφορετική από ό,τι είναι σήμερα.
