του Κωστή Ζαχαράκη ποιητή, δημοσιογράφου και συγγραφέα
Οι πρώτες πρωινές ώρες στις 18 του Μάη μας βρήκαν σ` αυτήν την χώρα ξύπνιους και συγκινημένους : ένα τραγούδι με ελληνικό στίχο -με ελληνική ψυχή είπαν κάποιοι-,καταβαραθρωμένο στα άσπλαχνα στοιχήματα των τελευταίων εβδομάδων, είχε πάρει την 6η θέση στον διαγωνισμό της Eurovision, είχε κλιμακώσει και κορυφώσει την απήχησή του -που ήταν ισχνή αρχικά-, είχε κερδίσει τις εντυπώσεις και τις καρδιές των Ευρωπαίων.
Τα ποστ στα εγχώρια social media υπήρξαν μυριάδες εκείνο το πρωί, μόνο που πολλά συνόδευαν την αποθέωση της φετινής μας τραγουδίστριας με την έντονη κριτική προς την περσινή εκπρόσωπο της χώρας. Αναμενόμενο θα πείτε. Έλληνες δεν είμαστε; Λίγη διχόνοια
θα `ναι πάντα το αλατοπίπερό μας, big deal, στην τελική μιλάμε για μια διοργάνωση που αποφθεγματικά ο Μάνος Χατζιδάκης ονομάτισε «πανηγυράκι» – σε κείνον καταφεύγουμε πάντα για να φέρουμε στα ίσα της την σημασία που της δίνουμε. Βέβαια, αν ζούσε σήμερα
ο Μ.Χ. ίσως να εκφραζόταν διαφορετικά. Πιθανότατα θα του έκανε εντύπωση η επιβίωση και η ανανεωμένη απήχηση του θεσμού, τα καθιερωμένα πλέον πολιτικά παιχνίδια, το παρασκήνιο, οι συμμαχίες, τα σούπερ εξελιγμένα εφέ, ακόμα και το Nemo! «Είναι το show
του αιώνα» μπορεί να έλεγε, «σκέφτομαι να στείλω κάτι τελείως ελληνικό». Τελικά το κάναμε χωρίς εκείνον. Στείλαμε κάτι ελληνικό και πήγε καλά. Και μαζί με τη χαρά μας γκρινιάξαμε και χωριστήκαμε στα δυο. Ήταν εξαιρετική αφορμή, μιας και τα δυο κορίτσια φαινομενικά στέκονται η μια στον αντίποδα της άλλης.
Στα 40 παρά κάτι η Σάττι, στα 20 και κάτι η Κλαυδία. Τόλμη και καταδεκτικότητα. Queer αύρα και συμπερίληψη απέναντι στην Ελληνικότητα. Ένα τραγούδι -Ζάρι- που δεν μας παίρνει στα σοβαρά κι ένα -Αστερομάτα- που μιλά για μια μεγάλη πληγή μας. Ένα κορίτσι χτυπιέται χαμογελώντας πονηρά, ένα άλλο στέκεται σοβαρό, σχεδόν ακίνητο. Εξυπνάδα ή Σοφία; Αρχετυπική σύγκρουση, μόνο που τη
ζήσαμε μόνοι μας και, ευτυχώς, θα κρατήσει λίγο. Ίσως γι` αυτό ξέσπασε με τόση ένταση εκείνο το πρωί. Οι δυο τραγουδίστριες είναι επαγγελματίες και σίγουρα εκτιμά η μια την άλλη. Θα μπορούσαν άνετα να συνεργαστούν ερμηνεύοντας ένα ντουέτο σε κάποια
μελλοντική διοργάνωση. Το χούι είναι δικό μας και πιθανόν να έχει περισσότερο βάθος.
Είμαστε μια χώρα που, στα 70`ς, χώρισε το τραγούδι της σε «εμπορικό» και «ποιοτικό», ιδεοληψία που μόλις την περασμένη δεκαετία άρχισε να κλονίζεται. Μια από τις λίγες χώρες που οι εμπορικοί καλλιτέχνες αμφισβητούνται μόνο επειδή είναι εμπορικοί. Και η
μοναδική που απαξιώνει τον πατριωτικό λόγο όταν κάποιος τον απευθύνει στο εσωτερικό αλλά τον θέλει και τον εκτιμά τις φορές που απευθύνεται ευθέως στη Δύση. Φανταστείτε το μίσος που θα έτρωγε ο Αντετοκούνμπο αν δεν υπερασπιζόταν την ελληνικότητα του στην
Αμερική, όντας πετυχημένος παγκόσμια. Δείτε όμως και την κακεντρέχεια απέναντι σε κείνους που την υπερασπίζονται μιλώντας στα ελληνικά ΜΜΕ, Έλληνες οι ίδιοι, πετυχημένοι αποκλειστικά εντός των συνόρων.
Δίπλα στις εθνικού περιεχομένου αντιφάσεις παίζει το ρόλο του κι ένας καθόλου φεμινιστικός μανιχαϊσμός, ο οποίος θέλει τη γυναίκα ή Παναγία, ή αλλιώς αλήτισσα. Φαρμακερά βέλη εκτοξεύονται ακόμα και από σοβαρά έντυπα : στο ΒΗΜΑ και στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ γράφονται κείμενα με τα οποία οι συντάκτες αναρωτιούνται για ποιο λόγο η Μαρίνα Σάττι έχει θυμώσει. Μπορεί να μην έχουν άδικο. Έπειτα από χρόνια σκληρής προσπάθειας η Σάττι έχει εδραιωθεί στην Ά Εθνική της εγχώριας διασημότητας. Η αλήθεια είναι πως την ελληνική show biz κατόρθωσε να τη βγάλει από τη νύστα – και μπράβο της! Μεγαλύτερο της ατού : όσο ανέβαινε έμοιαζε να μην δίνει δεκάρα για τα κακόβουλα σχόλια. Τελευταία όμως το χαμόγελο της Τζοκόντα είναι ελαφρώς στραβωμένο. Φταίει η κορυφή; Τίποτα δεν σε κάνει να παίρνεις τον εαυτό σου περισσότερο στα σοβαρά. Και θα είναι μεγάλο λάθος της αν τους κάνει τη χάρη.