Η τραγική είδηση του χαμού ενός 13χρονου παιδιού στην Ηλεία δεν είναι άλλη μια καταγραφή στα αστυνομικά δελτία, ούτε ένα ακόμα νούμερο στις στατιστικές των τροχαίων. Είναι η οδυνηρή επιβεβαίωση μιας πραγματικότητας που όλοι βλέπουμε, αλλά επιλέγουμε να αγνοούμε: οι δρόμοι μας έχουν γεμίσει με «αόρατες» παγίδες θανάτου, μεταμφιεσμένες σε σύγχρονα μέσα μετακίνησης. Το ηλεκτρικό πατίνι, από σύμβολο οικολογικής μετακίνησης, εξελίσσεται σε έναν ανεξέλεγκτο κίνδυνο που κινείται με μεγάλες ταχύτητες ανάμεσα σε πεζούς, αυτοκίνητα και την ίδια την αδιαφορία μας.
Η εικόνα στις πόλεις μας, έχει πάψει προ πολλού να είναι ειδυλλιακή. Ανήλικοι που μόλις έχουν αφήσει το δημοτικό σχολείο, οδηγούν οχήματα που αναπτύσσουν ταχύτητες έως και 25 χιλιόμετρα την ώρα, συχνά «δικάβαλο», χωρίς κράνος, ελισσόμενοι ανάμεσα σε βαριά οχήματα με μια τρομακτική άγνοια κινδύνου. Αυτό που πολλοί γονείς θεωρούν ένα ακριβό παιχνίδι, ο νόμος το ορίζει ξεκάθαρα ως όχημα, με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και αυστηρούς περιορισμούς. Το ίδιο γίνεται και με ενήλικες οδηγούς
Σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο (Νόμος 4784/2021), τα ηλεκτρικά πατίνια (ΕΠΗΕ) υπόκεινται σε κανόνες που συστηματικά καταστρατηγούνται. Για τα πατίνια που αναπτύσσουν ταχύτητα έως 25 χλμ/ώρα, η ελάχιστη ηλικία οδηγού είναι τα 15 έτη, ενώ το κράνος δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση. Ο νόμος απαγορεύει ρητά τη μεταφορά δεύτερου επιβάτη και τη χρήση ακουστικών, ενώ ορίζει ότι τα πατίνια πρέπει να ακολουθούν τους κανόνες των ποδηλάτων, αποφεύγοντας δρόμους με όριο ταχύτητας άνω των 50 χλμ/ώρα.
Ωστόσο, οι νόμοι μένουν στα χαρτιά όταν η κοινωνική συνείδηση απουσιάζει. Η αγορά ενός τέτοιου μέσου σε ένα παιδί 12 ή 13 ετών, χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση και τον εξοπλισμό ασφαλείας, ισοδυναμεί με μια επικίνδυνη παραχώρηση ευθύνης. Η αστυνόμευση είναι επιβεβλημένη και πρέπει να γίνει αμείλικτη, όχι για την επιβολή προστίμων, αλλά για την προστασία της ίδιας της ζωής. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε από την Τροχαία να κάνει τον «παιδονόμο», όταν η ίδια η οικογένεια δεν έχει θέσει τα όρια.
Το δυστύχημα στην Ηλεία είναι το πιο σκληρό «καμπανάκι» που θα μπορούσαμε να ακούσουμε. Η ανοχή στην παρανομία και η ψευδαίσθηση ότι «σε εμάς δεν θα συμβεί» τελείωσαν πάνω στην άσφαλτο εκείνου του δρόμου. Χρειαζόμαστε άμεσα ενημέρωση στα σχολεία, αυστηρότερους ελέγχους στις γειτονιές και, κυρίως, γονείς που θα καταλάβουν ότι η ασφάλεια του παιδιού τους αξίζει περισσότερο από ένα «μοντέρνο» δώρο. Πριν η επόμενη τραγωδία χτυπήσει τη δική μας πόρτα, ας αποφασίσουμε επιτέλους αν θα συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια ή αν θα βάλουμε φρένο στην ασυδοσία. Η ζωή δεν έχει «πίσω βήμα», ούτε μπορεί να διορθωθεί μετά το ατύχημα.