Μήπως πρέπει να επιστρέψουμε στα μπακάλικα που αγοράζαμε μόνο ότι ήταν
απαραίτητο;
Πρόλαβα τα μπακάλικα και μάλιστα εδώ στο γήπεδο της Καλλιθέας που είναι η
γειτονιά μου είχαμε γωνία Καλυψούς κι Ανδρομάχης ένα παλιό ιστορικό μπακάλικο
που με έστελνε η μητέρα μου με σημείωμα με τα ψώνια για να μην ξεχάσω κάτι.
Άλλες εποχές η δεκαετία του ’70 , τόσο κοντά και τόσο μακριά. Τότε οι γονείς
έστελναν άφοβα τα παιδιά για ψώνια κι η χαρά μου μεγάλη. Τι πράγματα στα ράφια
του κυρ Γιάννη του μπακάλη μας, απέξω στο πεζοδρόμιο λαχανικά και φρούτα και
μέσα τενεκέδες με τυριά κι ελιές γύρω-γύρω, τσουβάλια με όσπρια και στα ράφια
κονσέρβες , κρασιά από επαρχίες.κλπ.
Θυμάμαι είχε και τεφτέρια όπου σημείωνε αυτούς που ψώνιζαν βερεσέ, είχαμε μια
γιαγιά στην γειτονιά που της έκανα θελήματα και ξοφλούσα όταν μου έδινε χρήματα
τα βερεσέδια της.
Ο μπακάλης μας ο κυρ Γιάννης ήταν …το CNN της γειτονιάς. Γνώριζε τα πάντα για
όλους. Ακόμη και το εβδομαδιαίο μενού μας εφόσον από το μπακάλικο του ήταν οι
προμήθειες μας.
Πως τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Πήγα για λίγα απαραίτητα με 20 ευρώ στο πολυκατάστημα της γειτονιάς μου, έχει
τρία τέσσερα τώρα και φυσικά το μπακάλικο έχει κλείσει από τη δεκαετία του ’80,
πώς να άντεχε τον ανταγωνισμό;
Που λέτε ,για 20 ευρώ είχα κανονίσει τα ψώνια μου και στο ταμείο τελικά πλήρωσα
45. Γιατί; Να μια προσφορά, να η συσκευασία με 2 ρύζια κλπ κλπ και όταν γύρισα
στο σπίτι είδα στο ντουλάπι κι άλλο ρύζι. Το είχα ξεχάσει.
Θα μου πείτε και στο πολυκατάστημα δεν μπορείς να πας με ένα σημείωμα;
Ασφαλώς, αλλά όλο και κάτι θα μου τραβήξει την προσοχή και θα το αγοράσω.
Ναι, άλλαξαν οι καιροί, τώρα δεν αγοράζουμε χύμα κρασί ή γλυκό του κουταλιού από
τον μπακάλη ,υπάρχει τεράστια ποικιλία από αυτά τα είδη και δη εισαγόμενα αλλά
εδώ δεν θα εξετάσουμε την ποιότητα ή τις τιμές τους παρά μόνο το κατά πόσο
φεύγομε από το μεγάλο πολυκατάστημα φορτωμένοι άχρηστα πράγματα.
Όσο περνάει η μόδα των πολυκαταστημάτων έρχεται στο μυαλό η εποχή των
μπακάλικων με τις ανθρώπινες σχέσεις, χώρος που έπιανες την κουβέντα ακόμη και
με αγνώστους, άσε τον μπακάλη που ώσπου να φύγεις από το μαγαζί του η μισή
γειτονιά γνώριζε τι θα μαγειρέψεις κι όχι μόνο.
Υπάρχουν στην Καλλιθέα μερικά καταστήματα του παλιού τύπου ‘Εδώδιμα
Αποικιακά’ με τοπικά προϊόντα από διάφορες επαρχιακές πόλεις αλλά δεν είναι
καθαυτό μπακάλικα με μεγάλη ποικιλία.
Επομένως μήπως πρέπει κάποιοι ενδιαφερόμενοι να το τολμήσουν; Γιατί όχι; Κι αν
είναι και άτομα κοινωνικά σαν τον ..Ζήκο Κώστα Χατζηχρήστο η επιτυχία τους
εξασφαλισμένη.
Το πιστεύω. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη την επαφή, την ανθρώπινη σχέση, αυτά
που υπήρχαν στις καθημερινές μας συναλλαγές μέχρι πρότινος. Κι αν θέλεις μόνο
σέλινο για τη σαλάτα θα αγοράσεις από τον μπακάλη μόνο σέλινο, ενώ αν πας στο
πολυκατάστημα θα φύγεις με γεμάτη σακούλα.
Προσωπικά αν στην γειτονιά μου άνοιγε ένα μπακάλικο θα το προτιμούσα και δεν θα
ψώνιζα από τα πολυκαταστήματα.
Η Φωτογραφία από την ταινία ‘Της κακομοίρας’ /1963 με τον θρυλικό μπακαλόγιατο
Ζήκο είναι από το διαδίκτυο.
Για την kalitheapress.gr
Τασσώ Γαΐλα.
Αρθρογράφος-Ερευνήτρια.