Κάθε Απρίλιο, έρχεται στη μνήμη όσων γνωρίζουν ιστορία, ο μαύρος Απρίλιος του 1941. Ήταν η εποχή που οι Γερμανοί Ναζί εισέβαλαν στην Πατρίδα μας, εγκαινιάζοντας την φρικιαστική περίοδο της Κατοχής, η οποία ως γνωστόν, διήρκεσε έως την 12 η Οκτωβρίου.
Εκείνος ο Απρίλιος όμως, δεν σημαδεύτηκε μόνο από την γερμανική προέλαση στην Ελλάδα, αλλά και από τις ηρωικές πράξεις δύο μεγάλων Ελλήνων, οι οποίοι απέδειξαν τι σημαίνει αγνός πατριωτισμός.
Δύο Έλληνες, εκ των οποίων ο πρώτος, ο Αλέξανδρος Κορυζής, ήταν ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας και ο δεύτερος, ο Κωνσταντίνος Κουκίδης, ένας 17χρονος ΕΟΝίτης της Νεολαίας του Ιωάννη Μεταξά.
Ο Αλέξανδρος Κορυζής, πολύπειρος πολιτικός εγνωσμένης αξίας, τραπεζίτης, νομικός, οικονομολόγος, Πρωθυπουργός της Ελλάδας τότε, αλλά και φλογερός πατριώτης με ευαίσθητα εθνικά αντανακλαστικά, διαδέχθηκε τον Ιωάννη Μεταξά (μετά τον….αιφνίδιο θάνατο του τελευταίου στις 29 Ιανουαρίου 1941), κατόπιν βασιλικής αποφάσεως και υπερασπίσθηκε ηρωικά την χώρα, αντιστεκόμενος σθεναρά στην γερμανική εισβολή της 6ης Απριλίου.
Στις 18 Απριλίου του ίδιου έτους, ενώ ήδη είχε υποχωρήσει το βόρειο μέτωπο, αλλά οι μάχες του Ελληνικού Στρατού με τους Γερμανούς κατακτητές ακόμη εμαίνοντο, αυτοκτόνησε μέσα στην οικία του, θεωρώντας τον εαυτό του υπεύθυνο για την υποδούλωση της Ελλάδας από την χιτλερική Γερμανία, αλλά και για να μην γνωρίσει την ατίμωση να είναι ο Πρωθυπουργός μιας κατοχικής Ελλάδας.
Ο Κωνσταντίνος Κουκίδης από την άλλη, άγνωστος σε πολλούς, όπως προελέχθη ήταν ο ευζωνικά ντυμένος 17χρονος ΕΟΝίτης, τελευταίος φρουρός της Ακροπόλεως πριν τη γερμανική κατοχή, ο οποίος την 27 η Απριλίου 1941, όταν το γερμανικό άγημα του ζήτησε την παράδοση της Ελληνικής Σημαίας και την τοποθέτηση της χιτλερικής στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, εκείνος αφού υπέστειλε την Ελληνική Σημαία, όχι μόνο αρνήθηκε να την παραδώσει στους εχθρούς του Έθνους, αλλά τυλίχθηκε με αυτήν και πήδηξε από την Ακρόπολη στο κενό, για να εύρει δοξασμένο θάνατο, ποτίζοντας με το ηρωικό αίμα του το γαλανόλευκο σύμβολο του Ελληνισμού.
Οι δύο αυτοί ήρωες, είναι εντελώς άγνωστοι στο ευρύ κοινό, γιατί το εθνομηδενιστικό αριστερίστικο μεταπολιτευτικό κατεστημένο, δεν διδάσκει στα Ελληνόπουλα την θυσία των ανωτέρω Ελλήνων Πατριωτών, προφανώς επειδή δεν ήσαν Αριστεροί, αλλά Εθνικόφρονες και γιατί είναι αδύνατον στον μέσο εθνομηδενιστή της παρακμιακής εποχής μας, να αντιληφθεί τι εστί ψυχικό και πατριωτικό μεγαλείο.
Ας είναι. Οι έχοντες εθνική συνείδηση θα συνεχίσουμε να τιμάμε τη μνήμη αυτών των εξαίρετων ανθρώπων και όσο ζούμε θα ελπίζουμε, τόσο ο πολιτικός κόσμος όσο και ο απλός λαός να αναδείξουν εκ νέου, ξεχωριστούς Έλληνες που θα καταστήσουν την Ελλάδα μας, ελεύθερη, περήφανη και κυρίαρχη χώρα.
Από τέτοιους Έλληνες έχει ανάγκη η Ελλάς και όχι βέβαια από ρηχούς αντιστασιακούς που εξαργύρωσαν τους όποιους αγώνες τους, με 50 χρόνια καταστροφικής εξουσίας και κατάφωρης αλλοιώσεως της εθνικής φυσιογνωμίας.
Έλληνες που θα προσφέρουν στην Πατρίδα την ίδια τους την ζωή αν χρειαστεί, εμφορούμενοι από εθνικό φιλότιμο και φιλοπατρία. Από αρχές και ιδανικά που θα τους έχει εμφυσήσει ένα εθνικό κράτος δικαίου, αξιών και οραμάτων και όχι μία κρατική οντότητα που θα ντροπιάζει και θα εξαθλιώνει τους πολίτες της, με τις αντεθνικές και αντικοινωνικές πολιτικές της.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΜΕΛΟΣ Κ.Ε. ΦΩΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ