Η Καλλιόπη Βίλλυ Κωτούλα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Σπούδασε Νοσηλευτική Ογκολογία στο Δημόσιο ΙΕΚ Αναργύρων και εργάζεται ως Ψυχιατρική Νοσηλεύτρια με άτομα που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού. Παρακολούθησε διετές σεμινάρια θεατρικής γραφής και κινηματογραφικού σεναρίου. Μέχρι το 2009 έχει γράψει τρία θεατρικά έργα, έχει ολοκληρώσει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους (μυθοπλασίας) στο σενάριο και την παραγωγή. Έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, διαγωνισμούς σεναρίου και μία από τις ταινίες της έχει κερδίσει το βραβείο στο εξωτερικό για τον «Καλύτερο Σεναριογράφο» και συνεχίζει, το 2014 συνδημιούργησε την κινηματογραφική ομάδα «CreativeIconFilms μαζί με τον Νικόλαο Κοκωνά Διευθυντή Φωτογραφίας / Μοντάζ…περισσότερα στην συνέντευξη στον Δημήτρη Μπιζιώτα
Με τίτλους θα μπορούσατε να παρουσιάσετε την Καλλιόπη Βίλλυ Κωτούλα;
Η ζωή για μένα είναι προσφορά, συναίσθημα και δύναμη. Δεν συμβιβάζομαι με την αδιαφορία, τον εγωκεντρισμό ή την εύκολη λύση και πάντα ακολουθώ τον δρόμο που με εκφράζει πραγματικά, όσο δύσβατος και αν είναι!
Τι σημαίνει για εσάς η συγγραφή σεναρίων για ταινίες και για θεατρικά έργα κείμενα και διηγημάτα Έιναι κάτι που το είχατε απο πριν η προέκυψε κατά την πάροδο των χρόνων;
Η συγγραφή σεναρίων , θεατρικών έργων και διηγημάτων φορτίζει την έμπνευση μου και ενεργοποιεί την φαντασιακή σκέψη μου, δίνοντας της περισσότερη υλη και υπόσταση. Θα το χαρακτήριζα ως ένα Big Bang το οποίο εκρήγνυται στο συγγραφικό μου σύμπαν και δημιουργεί μια νέα ιστορία , την όποια πρώτα τη θεμελιώνω, την εμβαθύνω και όταν την ολοκληρώσω την παρουσιάζω στο κοινό.
Από παιδί μου άρεσε να γράφω… θυμάμαι στην Έκτη Δημοτικού είχα γράψει την πρώτη μου ιστορία, ήταν 16 σελίδες και είχε ως κεντρική ηρωίδα την Άλικη, ένα μικρό κορίτσι που ζούσε σε ένα χωριό αλλά δεν ήταν αποδεκτή από τα υπόλοιπα παιδιά. .. Την συνέχεια και το τέλος της ιστορίας, προσπαθώ να τα ανακαλέσω στην μνήμη μου, χωρίς επιτυχία.
Όμως θυμάμαι χαρακτηριστικά πως είχα καμουφλάρει το τετράδιο με αυτοκόλλητα, είχα περάσει ένα σπάγκο και έκανα ένα περίπλοκο δέσιμο (έτσι πίστευα τουλάχιστον) ώστε αν πέσει σε λάθος χεριά να μην να το ανοίξουν και να το διαβάσουν. Το έκρυψα σ ένα συρτάρι και περνώντας τα χρόνια, φθάρθηκε το συρτάρι και μαζί με αυτό και η πρώτη μου ιστορία…
Τα έργα σας έχουν βραβευτεί μπορείτε να μας πείτε κάποια λόγια για τα έργα αυτά και ιδιαίτερα για την Πορφυρή Λεμονιά
Η Πορφυρή Λεμονιά είναι μια ταινία εποχής που αναδεικνύει την επιβολή της πατριαρχίας την περίοδο του 80, έχει ως σημείο αναφοράς τη μη συνειδητοποίηση των κρυφών πτυχών της ανδροκρατίας στο γυναικείο φύλο όπως την υποταγή, με αποτέλεσμα να γεννιέται και να καλλιεργείτε στα κορίτσια η αποδοχή και η συνενοχή της πατριαρχικής κουλτούρας.
Η Λεμόνια όμως τολμάει να ξεριζώσει από την καρδιά της την επιβολή της ανδραρχίας, ν’ υψώσει το ανάστημα της, στις υποδείξεις που της ασκούνται καθημερινά, στο να φέρει εις πέρας όλα τα παραδοσιακά «συζυγικά» καθήκοντα της, που πηγάζουν από τον κοινωνικό της περίγυρο.
Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν θέλει να το βάλει στα πόδια κρυφά, δεν επιθυμεί να φύγει σαν άλλο ένα κυνηγημένο θήραμα, αντιθέτως θέλει να Φωνάξει με όλο της το είναι «ΤΕΛΟΣ», κοιτάζοντας στα μάτια τον κακοποιητή της, χωρίς να φοβάται και ας ξέρει ότι μπορεί να το πληρώσει με την ζωή της.
Ευελπιστώ πως το ευρύτερο κοινό θα μπορέσει να καταπολεμήσει τη μη συνειδητοποίηση των κρυφών πτυχών της ανδροκρατίας στο γυναίκειο φύλλο και να συνειδητοποιήσει ότι μόνο μέσα από τον δρόμο της παιδείας, της δικαιοσύνης , της κατανόησης και της ίσηs ελευθερίας λόγου, θα μπορέσει να εξαλείψει όχι μόνο την πατριαρχία, αλλά και κάθε μορφής βίας.
Δεν θέλω να σταθώ στα βραβεία, αν και είναι τιμητικά, χωρίς να παραγνωρίζω την αξία τους… προσωπικά θέλω να τονίσω πως ασπάζομαι την ηθική ανταμοιβή, η όποια προέρχεται έστω όταν και ένας, μοναδικός θεατής ή αναγνώστης ταυτίζεται, συμπάσχει και ευαισθητοποιείται με την ιστορία μου.
Προσφατα έχει ξεκινήσει η κινηματογραφική ομάδα «CreativeIconFilms στην οποία είμαι συνδημιουργός. Συγκεκριμένα η ανεξάρτητη κινηματογραφική ομάδα άρχισε το 2014 και πήρε νομική της μορφή το 2015 με ιδρυτή τον Νικόλαο Κακωνά και εμένα
Παραμένουμε ανεξάρτητοι , οραματιζόμαστε και μαχόμαστε για ένα ελεύθερο σινεμά υλοποιώντας ταινίες μικρού μήκους. Αντλούμε ανθρωπιστικά θέματα μέσα από τον πυρήνα της κοινωνίας η αν μου επιτραπεί ο παραλληλισμός «μέσα από το ηφαίστειο της κοινωνίας», το οποίο είναι ενεργό και αναβλύζει λαβωμένα κοινωνικά ζητήματα. Εμείς με την σειρά μας, τα μεταφέρουμε, δημιουργώντας
μικρές ιστορίες: στην οθόνη του κινητού, του υπολογιστή, της τηλεόρασης, του διαδικτύου και όταν οι ταινίες μας συμμετέχουν σε Κινηματογραφικά Φεστιβάλ, προβάλλονται και στους κινηματόγραφους εντός και εκτός Ελλάδος.
Στοχεύουμε στην ανάδειξη των κοινωνικών θεμάτων και ευελπιστούμε ότι βάζουμε ένα μικρό λιθαράκι ενσυναίσθησης, ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης , στον κάθε θεατή που κλικάρει το «play» για να δει τις ταινίες μας. Για τους παραπάνω λόγους όλες οι ταινίες μας είναι ελεύθερα προσβάσιμες , από τον ιστότοπο μας.
Στην ιστοσελίδα μας www.creativeicon.films.com στη κατηγορία μπορείτε να δείτε τις ταινίες μας , όπως:
Η Ρουτίνα (Ψυχική Υγεία & Αυτισμός)
*Βραχιόλι Φιλίας
*Nο Offense
( για το bullying & cyber bullying https://www.creativeiconfilms.com/portfolio/nooffensetrailer-2/ .
και πολλές άλλες.
Τι σημαίνει για εσας Τέχνη;
Η τέχνη είναι το Ανθρώπινο Έργο. Ο άνθρωπος αποτελεί μέρος της τέχνης και η τέχνη απορρέει μέσα από τον άνθρωπο, με αποτέλεσμα η τέχνη να συντηρεί και νανδιατηρεί μέσα στους αιώνες, το Ανθρώπινο Μεγαλείο σε όλες του τις εκφάνσεις:
θέατρο, ποίηση, λογοτεχνία , ζωγραφική, γλυπτική, στιχουργική, μουσική, κινηματογράφος ,φιλοσοφία κα.
Εργάζεστε στην Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων. Θα μπορούσατε να μας πείτε τα συναισθήματα σας με την καθημερινή επαφή με αυτούς τους ανθρώπους;
Δεν μπορώ να σας περιγράψω με ακρίβεια τα συναισθήματα μου, διότι δεν έχουν δημιουργηθεί νέες λέξεις οι οποίες να είναι κατάλληλες ώστε να αποτυπώσουν το μέγεθος της ευγνωμοσύνης που νιώθω, έχοντας την τύχη και τη χαρά ν’ αλληλεπιδρώ σε καθημερινή βάση με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο Φάσμα του Αυτισμού. Μπορώ όμως να σας επιβεβαιώσω μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, πως όταν συνυπάρχεις με Άτομα που ανήκουν στο Φάσμα, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και δεύτερον: αναδιαμορφώνεται ή καλύτερα αναπλάθεται ο χαρακτήρας σου, αναγνωρίζεις και εξερευνείς πτυχές του εαυτού σου που μέχρι εχθές ήταν αχαρτογράφητες.
Τελευταία ερώτηση η ίσως και πρώτη ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;
Τα σχέδια μας για το μέλλον είναι να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ιστορίες που να μας αφυπνίζουν και να μας κάνουν καλυτέρους ανθρώπους. Η επόμενη ταινία μικρού μήκους θα είναι: ‘’Tο Μαύρο Βουνό’’ και θ’ αφορά την παιδική κακοποίηση, σε σκηνοθεσία του Νικόλαου Κακωνά.