Γράφει η Ντέπη Στενού
Υπάρχει ένα σημείο που η περιφρόνηση στους δημότες και η υποτίμηση της νοημοσύνης τους, γίνεται πιο σημαντική από την ίδια την θλιβερή πραγματικότητα.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί πλέον μεγαλύτερη αγανάκτηση, ακόμη και από τις ίδιες τις καταγγελίες για παραβάσεις και καθεστώς ασυδοσίας, στην παραλία Αλίμου.
Γιατί για όλα αυτά, έχουν μιλήσει ήδη ξεκάθαρα τα τέσσερα βίντεο για την παραλία που βγήκαν στην δημοσιότητα μαζί με καταγγελίες δημοτών και έδειξαν ότι η παρανομία στην παραλία Αλίμου, όχι μόνο ζεί και βασιλεύει μέχρι τα ξημερώματα, αλλά αυτό γίνεται εν γνώσει και με την ανοχή ή την επιλεκτική εφαρμογή του νόμου από την Δημοτική Αρχή.
Όπως έγινε γνωστό στα συγκεκριμένα καταστήματα της παραλίας,η μουσική θα έπρεπε να σταματά στις 03.00. σύμφωνα με την άδεια μουσικής που τους έχει παραχωρηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Δήμου.
Όμως η Δημοτική αρχή,αδιαφορεί προκλητικά για τις παραβάσεις λειτουργίας των συγκεκριμένων καταστημάτων, παρά τις καταγγελίες και τις διαμαρτυρίες των δημοτών για ηχορύπανση και όχληση, όλο το καλοκαίρι.
Κάποιοι εξ αυτών έγιναν έξαλλοι με τις δημόσιες δηλώσεις του Δημάρχου σε κανάλι, ότι έβαλε δήθεν τάξη στην παραλία.
Μάλιστα με το όνομα και το επώνυμό τους, ανέφεραν “να ρωτήσουν εμάς για την περίφημη τάξη που έχει επιβάλει και τι τραβάμε όλο το καλοκαίρι”, δηλώνοντας δημόσια στα social, γνωστής σελίδας του Αλίμου, ότι από την λειτουργία συγκεκριμένου καταστημάτος, όλο το καλοκαίρι, μένουν ξάγρυπνοι μέχρι τα ξημερώματα … Μάλιστα για του λόγου το αληθές, μας κάλεσαν στην βεράντα τους ένα Σάββατο βράδυ, για βεγγιέρα…
-Ομως τα ψέματα του Δημάρχου στα ΜΜΕ, περί της τάξης που έβαλε στην παραλία, έχουν αποκαλύψει ήδη, με ηχηρό τρόπο τα στοιχεία από την εικόνα των τεσσάρων βίντεο που έχουν παρουσιαστεί δημόσια μαζί με τις καταγγελίες των δημοτών αλλά και τις αφίσες των καταστημάτων, που διαφημίζουν προκλητικά το πρόγραμμά τους, που λήγει όπως αναγράφεται στην Αφίσα στις 06.00 το πρωί ..
Μάλιστα οι συγκεκριμένες αφίσες, που κυκλοφορούν σε χορηγούμενες διαφημίσεις στα social, ήταν η πρώτη απάντηση χαστούκι στον Δήμαρχο Αλίμου, την επόμενη των δηλώσεών του, για την περιβόητη τάξη που έχει επιβάλει στην παραλία…
Παρ όλα αυτά όμως, η Δημοτική αρχή, τηρεί μέχρι σήμερα σιγή ιχθύος, λές και οι καταγγελίες για ανοχή στην παρανομία, δεν αφορούν τον Δήμο Άλιμο, αλλά κάποιο άλλο δήμο…. Απέναντι στα ερωτήματα των δημοτών, η Δημοτική Αρχή επιλέγει όχι να απαντήσει ως οφείλει για την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά με αξιοθαύμαστο πολιτικό αμοραλισμό, να παρουσιάσει για μία ακόμη φορά, μια βολική εικονική πραγματικότητα, με δημόσιες δηλώσεις, που υποτιμούν την νοημοσύνη των δημοτών.
Δεν μιλάμε απλώς για πολιτική υπερβολή της δημοτικής αρχής. Αλλά για τεράστιο πολιτικό θράσος.
Γιατί για να επιμένεις στην εκδοχή της εικονικής πραγματικότητας, όταν η πραγματικότητα σε διαψεύδει, με τρεις διαφορετικούς τρόπους, χρειάζεται να έχεις δύο πράγματα:
ή απόλυτη αδιαφορία για την ποιότητα της ζωής των δημοτών και την νομιμότητα ή την απόλυτη βεβαιότητα ότι κανείς δεν πρόκειται να σε ελέγξει ως διοίκηση και ότι μπορείς να κάνεις ότι θέλεις ως ο απόλυτος άρχων της παραλίας.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά επικίνδυνο σημείο στον τρόπο διοίκησης ενός Δήμου.
Όχι μόνο στο πόσα ψέματα μπορεί να λέει ένας ο Δήμαρχος δημόσια χωρίς ντροπή. Αλλά για το γεγονός ότι αισθάνεται την σιγουριά, πως μπορεί να τα λέει χωρίς καμία συνέπεια.
Και έτσι είναι λογικό να προκύπτει το πιο σημαντικό ερώτημα, εκ μέρους των δημοτών, είτε προς την Αποκεντρωμένη, είτε προς την Κεντρική διοίκηση και τις αρμόδιες αρχές.
Ποιος τελικά ελέγχει τον ελεγκτή;
Ποιος ελέγχει την εφαρμογή των νόμων και των κανόνων, όταν η Δημοτική Αρχή σιωπά και αδιαφορεί ;
Ποιος ελέγχει αν οι υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης κάνουν τη δουλειά που οφείλουν να κάνουν;
Ποιος προστατεύει τον νόμιμο επαγγελματία που τηρεί τους κανόνες, από εκείνον που σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα στοιχεία που παρουσιάζονται, τους παραβιάζει ασύστολα χωρίς καμία απολύτως συνέπεια και κόστος;
Και κυρίως:
Ποιος προστατεύει τον πολίτη από μια τοπική Αυτοδιοίκηση που μπορεί να επιλέγει η ίδια, πότε θα βλέπει την παρανομία και πότε θα κάνει τα στραβά μάτια;
Γιατί η ισονομία δεν είναι σύνθημα σε μία κοινωνία. Είναι υποχρέωση.
Και η εφαρμογή της νομιμότητας δεν μπορεί να εξαρτάται από το ποιος είναι απέναντί σου ή πόσο ισχυρός είναι, αλλά από την επιβολή της, ανεξάρτητα από το πόσο χρήσιμος είναι ή πόσο κοντά βρίσκεται στην εξουσία ο κάθε ελεγχόμενος.
Ανεξάρτητα από φίλους, εχθρούς ή «εκλεκτούς».
Αν φυσικά θέλουμε να μιλάμε για κράτος δικαίου και μια μη διεφθαρμένη τοπική αυτοδιοίκηση, και όχι για ένα παράλληλο σύστημα προνομίων και προνομιούχων.
Βέβαια η ευθύνη σε αυτό το επίπεδο, δεν αφορά μόνο τον κάθε Δήμαρχο.
Αφορά και κάθε αρμόδια υπηρεσία, και κυρίως την αντιπολίτευση, που έχει θεσμικά αυτό το ρόλο του ελέγχου της διοίκησης.
Κάθε υπεύθυνο και αρμόδιο φορέα ή πρόσωπο, που ενώ έχει ενημερωθεί, συνεχίζει να μην ελέγχει, να μην απαντά, να μην παρεμβαίνει και να ανέχεται απροκάλυπτα, μια προφανή κατάσταση παρανομίας και ασυδοσίας, που καταγγέλλεται δημοσίως με στοιχεία και αδιάψευστα πειστήρια.
Η σιωπή των αρμοδίων και η αδράνεια των αρχών, οταν υπάρχει υποχρέωση ελέγχου, είναι και αυτή μια μορφή στάσης ανοχής, αλλά και συνενοχής.
Και επειδή κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να μπερδεύουμε την πολιτική επικοινωνία με τη διοίκηση, καλό είναι να γνωρίζουν όλοι ότι:
-Ο Δήμος δεν είναι προσωπικό μαγαζί κανενός.
-Οι υπηρεσίες του Δήμου δεν υπάρχουν για να προστατεύουν τη δημόσια εικόνα της Δημοτικής Αρχής, αλλά για να εφαρμόζουν τον νόμο.
-Και ο Δήμαρχος δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί από τους δημότες να είναι νόμιμοι όταν δεν απαντά ή όταν τούς ζητά να πιστέψουν χωρίς στοιχεία, τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας.
Λένε ότι το θράσος αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ντροπή. Οταν όμως το θράσος συναντά την εξουσία και η εξουσία συναντά τη σιωπή των ελεγκτικών μηχανισμών, τότε η ασυδοσία και η αυθαιρεσία παύει να είναι εξαίρεση και γίνεται καθεστώς.
Και αυτό δεν είναι θέμα ενός καταστήματος, μιας παραλίας ή μιας συγκεκριμένης καταγγελίας.
Είναι θέμα Δημοκρατίας στην καθημερινή της εκδοχή.
Γιατί ο πολίτης ή ο δημότης, μπορεί να ανεχθεί ένα λάθος. Μπορεί να ανεχθεί ακόμη και μια κακή διοίκηση.
Αυτό που δεν μπορεί να ανεχθεί για πάντα, είναι να τον θεωρούν ανόητο.
Να του λένε ότι όλα είναι καλά όταν βλέπει ότι δεν είναι.
Να του ζητούν να σέβεται τους κανόνες όταν βλέπει κάποιους να εξαιρούνται από αυτούς.
Και να βλέπει να περιμένουν, ότι στο τέλος, θα τους επιβραβεύσει κι όλας, για την ανοχή και την αδιαφορία που επιδεικνύουν απέναντι του.
Δεν θα το κάνει.
Γιατί ο δημότης δεν είναι υπήκοος, ούτε ο Δήμος είναι φέουδο κανενός.
Ο νόμος είτε ισχύει για όλους, είτε δεν είναι νόμος, αλλά παρωδία.
Και αν κάποιοι έχουν αποφασίσει ότι στον Άλιμο υπάρχουν οι «ημέτεροι» που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και οι “άλλοι” , που οφείλουν να συμμορφώνονται, τότε ας έχουν τουλάχιστον το θάρρος να το πουν ανοιχτά.
Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν, είναι να βαφτίζουν την επιλεκτική ανοχή «τάξη», απαιτώντας και από τους δημότες να κάνουν πως δεν βλέπουν.
Οι δημότες:
Και Βλέπουν.
Και Ακούν.
Και Κρίνουν.
Και κυρίως, θυμούνται.
Και αυτή είναι η μόνη «αρμόδια υπηρεσία», που όταν έρθει η στιγμή δεν θα μπορούν να αγνοήσουν.