Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προέστη τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου της τελετής της Αναστάσεως στον αυλόγυρο του Πατριαρχείου, περιστοιχιζόμενος από τους κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής και απηύθυνε μήνυμα για την εορτή του Πάσχα στο πλήρωμα της Εκκλησίας και ιδιαιτέρως προς τους νέους, στους οποίους έχει αφιερώσει το τρέχον έτος 2020. Έκανε δε ιδιαίτερη αναφορά στους Ορθοδόξους νέους που ζουν στην Τουρκία, μέσα σε ένα ετερόθρησκο περιβάλλον και προέρχονται από διάφορες εθνικές μειονότητες, ζώντας κάτω από την στοργή και την μέριμνα της τοπικής εκκλησίας.
“Χριστός ἀνέστη!
Τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, ἀντηχεῖ στήν οἰκουμένη, γίνεται παλμός τῆς καρδιᾶς κάθε πιστοῦ.
Χριστός ἀνέστη καί πάλιν καί πολλάκις!
Γιορτάζουμε τό Πάσχα, ζώντας σέ ἕνα κόσμο πού συνεχίζει νά ἀναμετρᾶται μέ τήν φτώχεια καί τήν ἀδικία, μέ τήν βία καί τίς ἀντιπαραθέσεις καί, καί πού ἐφέτος, ἐπί πλέον, δοκιμάζεται, πολύ σκληρά, ἀπό τήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Καί ὁ ἄνθρωπος στέκεται αἰφνιδιασμένος καί φοβισμένος μπροστά σέ αὐτό τό γεγονός, τό ὁποῖον ἀνέτρεψε ὅλα ὅσα θεωρούσαμε βέβαια, αὐτονόητα καί σταθερά.
Ὅμως, ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ προσδοκία καί ἡ ἐλπίδα γιά ἕνα καλύτερο αὔριο γιά τόν ἄνθρωπο πού σήμερα πάσχει, πονᾶ καί ἀγωνιᾶ. Τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου ὡς τήν ἀληθινή πηγή αἰσιοδοξίας καί ἐλπίδας ἐξαγγέλλουμε ἀπόψε ἀπό αὐτήν τήν γωνιά τῆς γῆς, ἀπό τό Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπου ἐπί αἰῶνες συνεχίζουμε νά ζοῦμε σταυροαναστάσιμα, νά μεταδίδουμε φῶς Χριστοῦ καί νά κηρύττουμε ἀγάπη καί ἀδελφοσύνη. Ὁ θριαμβευτικός καί κοσμοχαρμόσυνος παιάνας τῆς ἐλπίδας “Χριστός ἀνέστη”, μᾶς θυμίζει πώς πάντοτε τήν ὀδύνη τοῦ πάθους διαδέχεται ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως.
Σέ αὐτήν τήν ἀναπάντεχη δοκιμασία γιά τήν ἀνθρωπότητα, θά θέλαμε νά ἀπευθυνθοῦμε ἰδιαιτέρως πρός τίς νέες καί τούς νέους ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, λέγοντάς τους: Ἀγαπητά μας παιδιά, θά πρέπει νά γνωρίζετε ὅτι μέσα ἀπό τή σημερινή, ἀλλά καί κάθε δοκιμασία, μποροῦμε ὅλοι νά γίνουμε καλύτεροι, καλλιεργώντας τίς ἀρετές τῆς ὑπομονῆς καί τῆς πίστεως, ἀφοῦ, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, “ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται, ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν” (Ρωμ. ε΄, 3-5).
Ἀγαπητή νεολαία,
Σήμερα εἶστε περισσότερο ἀπό ποτέ ἡ ἐλπίδα καί τό αὔριο τῆς ἀνθρωπότητας. Ὄχι μόνο ὡς μιά φυσική, νομοτελειακή ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, ἀλλά, ὡς τά πρόσωπα, τά ὁποία θά κληθοῦν νά σηκώσουν στούς ὥμους τους τό βάρος καί νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων, γιά τήν διάσωση τῶν παραδόσεων, γιά τήν ἐλευθερία, τήν δικαιοσύνη καί τήν ἀλληλεγγύη. Ἡ ἀνθρωπότητα χρειάζεται τά ὄνειρα καί τίς εὐαισθησίες σας, τόν δυναμισμό καί τήν θέλησή σας, τά ὁράματά σας γιά ἕνα καλύτερο κόσμο. Γιά νά προστατευθῇ ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, τό κοινό μας σπίτι καί το φυσικό περιβάλλον.
Μή φοβηθεῖτε καμιά πανδημία, οὔτε καί τίς οἰκονομικές δυσκολίες πού ἀκοῦμε ὅτι θά ἔρθουν. Μπορεῖτε νά μετατρέψετε τήν πανδημία τοῦ φόβου καί τῆς ἀσθένειας σέ εὐκαιρία συμπαράστασης καί ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπο, πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια ἐπάνω σέ αὐτή τήν γῆ πού σήμερα στενάζει καί ἀγωνιᾶ.
Θά ἤθελα, ἰδιατέρως, νά χαιρετίσω πασχαλινά καί νά εὐλογήσω πατρικά τούς Ὀρθοδόξους νέους καί νέες πού ζοῦν ἐδῶ, πιό κοντά στό Πατριαρχεῖο μας: Ρωμηούς, Τούρκους, Ρώσσους, Οὐκρανούς, Ρουμάνους, Γεωργιανούς, Βουλγάρους, Γκαγκαούζους, καί κάθε ἐθνικότητας – πού μπορεῖ νά ὁμιλεῖτε, παιδιά μου, διαφορετική γλῶσσα καί νά ἔχετε διαφορετική κουλτούρα ὁ καθένας, ἀλλά σᾶς ἑνώνει ‒ μᾶς ἑνώνει ‒ ἡ κοινή Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ πίστη στόν Ἀναστάντα Χριστό, τόν Λυτρωτή, τοῦ ὁποίου εἴσαστε ἀγαπημένα παιδιά. Καί ἀκόμη, σᾶς ἑνώνει τό ὅτι ὅλοι ἀνήκετε στήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ἐφ᾽ ὅσον ζεῖτε, μόνιμα ἤ προσωρινά, σέ αὐτή τήν ἱστορική Πόλη, ἀλλά καί στά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας του σέ αὐτή τή χώρα.
Ὅμως, ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ προσδοκία καί ἡ ἐλπίδα γιά ἕνα καλύτερο αὔριο γιά τόν ἄνθρωπο πού σήμερα πάσχει, πονᾶ καί ἀγωνιᾶ. Τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου ὡς τήν ἀληθινή πηγή αἰσιοδοξίας καί ἐλπίδας ἐξαγγέλλουμε ἀπόψε ἀπό αὐτήν τήν γωνιά τῆς γῆς, ἀπό τό Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπου ἐπί αἰῶνες συνεχίζουμε νά ζοῦμε σταυροαναστάσιμα, νά μεταδίδουμε φῶς Χριστοῦ καί νά κηρύττουμε ἀγάπη καί ἀδελφοσύνη. Ὁ θριαμβευτικός καί κοσμοχαρμόσυνος παιάνας τῆς ἐλπίδας “Χριστός ἀνέστη”, μᾶς θυμίζει πώς πάντοτε τήν ὀδύνη τοῦ πάθους διαδέχεται ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως.
Σέ αὐτήν τήν ἀναπάντεχη δοκιμασία γιά τήν ἀνθρωπότητα, θά θέλαμε νά ἀπευθυνθοῦμε ἰδιαιτέρως πρός τίς νέες καί τούς νέους ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, λέγοντάς τους: Ἀγαπητά μας παιδιά, θά πρέπει νά γνωρίζετε ὅτι μέσα ἀπό τή σημερινή, ἀλλά καί κάθε δοκιμασία, μποροῦμε ὅλοι νά γίνουμε καλύτεροι, καλλιεργώντας τίς ἀρετές τῆς ὑπομονῆς καί τῆς πίστεως, ἀφοῦ, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, “ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται, ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν” (Ρωμ. ε΄, 3-5).
Ἀγαπητή νεολαία,
Σήμερα εἶστε περισσότερο ἀπό ποτέ ἡ ἐλπίδα καί τό αὔριο τῆς ἀνθρωπότητας. Ὄχι μόνο ὡς μιά φυσική, νομοτελειακή ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, ἀλλά, ὡς τά πρόσωπα, τά ὁποία θά κληθοῦν νά σηκώσουν στούς ὥμους τους τό βάρος καί νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων, γιά τήν διάσωση τῶν παραδόσεων, γιά τήν ἐλευθερία, τήν δικαιοσύνη καί τήν ἀλληλεγγύη. Ἡ ἀνθρωπότητα χρειάζεται τά ὄνειρα καί τίς εὐαισθησίες σας, τόν δυναμισμό καί τήν θέλησή σας, τά ὁράματά σας γιά ἕνα καλύτερο κόσμο. Γιά νά προστατευθῇ ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, τό κοινό μας σπίτι καί το φυσικό περιβάλλον.
Μή φοβηθεῖτε καμιά πανδημία, οὔτε καί τίς οἰκονομικές δυσκολίες πού ἀκοῦμε ὅτι θά ἔρθουν. Μπορεῖτε νά μετατρέψετε τήν πανδημία τοῦ φόβου καί τῆς ἀσθένειας σέ εὐκαιρία συμπαράστασης καί ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπο, πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια ἐπάνω σέ αὐτή τήν γῆ πού σήμερα στενάζει καί ἀγωνιᾶ.
Θά ἤθελα, ἰδιατέρως, νά χαιρετίσω πασχαλινά καί νά εὐλογήσω πατρικά τούς Ὀρθοδόξους νέους καί νέες πού ζοῦν ἐδῶ, πιό κοντά στό Πατριαρχεῖο μας: Ρωμηούς, Τούρκους, Ρώσσους, Οὐκρανούς, Ρουμάνους, Γεωργιανούς, Βουλγάρους, Γκαγκαούζους, καί κάθε ἐθνικότητας – πού μπορεῖ νά ὁμιλεῖτε, παιδιά μου, διαφορετική γλῶσσα καί νά ἔχετε διαφορετική κουλτούρα ὁ καθένας, ἀλλά σᾶς ἑνώνει ‒ μᾶς ἑνώνει ‒ ἡ κοινή Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ πίστη στόν Ἀναστάντα Χριστό, τόν Λυτρωτή, τοῦ ὁποίου εἴσαστε ἀγαπημένα παιδιά. Καί ἀκόμη, σᾶς ἑνώνει τό ὅτι ὅλοι ἀνήκετε στήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ἐφ᾽ ὅσον ζεῖτε, μόνιμα ἤ προσωρινά, σέ αὐτή τήν ἱστορική Πόλη, ἀλλά καί στά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας του σέ αὐτή τή χώρα.