Με απογοήτευση ολοκληρώθηκε το ετήσιο συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, που πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα από τις 5 έως τις 7 Νοεμβρίου. Η παρουσία του πρωθυπουργού, για πρώτη φορά έπειτα από 17 χρόνια σε συνέδριο της ΚΕΔΕ, δημιούργησε προσδοκίες. Ωστόσο, τα βασικά προβλήματα των δήμων παραμένουν χωρίς ουσιαστική απάντηση.

Χρηματοδοτικό κενό δισεκατομμυρίων

Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι η οικονομική ασφυξία της Αυτοδιοίκησης. Σύμφωνα με τη μελέτη που παρουσιάστηκε στο συνέδριο, το πραγματικό λειτουργικό κόστος των δήμων ανέρχεται σε 5,4 δισ. ευρώ, ενώ οι πόροι μέσω των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων φτάνουν τα 3,04 δισ. ευρώ. Το ετήσιο χρηματοδοτικό κενό υπολογίζεται σε 2,36 δισ. ευρώ.

Η έλλειψη πόρων δεν μένει στους προϋπολογισμούς. Επηρεάζει τη συντήρηση δρόμων και υποδομών, τη λειτουργία παιδικών σταθμών, σχολείων και αθλητικών εγκαταστάσεων, αλλά και την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Οι συνέπειες φτάνουν στην καθημερινότητα των δημοτών.

Τέλος ταφής και ενεργειακό κόστος

Οι δήμοι ζητούν την κατάργηση ή την αναθεώρηση του Τέλους Ταφής Απορριμμάτων, το οποίο επιβαρύνει τους προϋπολογισμούς τους. Όταν οι δημοτικές δαπάνες αυξάνονται, μεγαλώνει και η πίεση για υψηλότερα δημοτικά τέλη — με τελικό αποδέκτη τον πολίτη.

Ανάλογη πίεση προκαλεί το ενεργειακό κόστος. Στο συνέδριο επισημάνθηκε ότι οι δήμοι πληρώνουν έως 0,26 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ενώ για μεγάλους βιομηχανικούς καταναλωτές αναφέρθηκε τιμή περίπου 0,06 ευρώ. Η μείωση του κόστους θεωρείται αναγκαία, ώστε να περιοριστεί η επιβάρυνση δημοτικών υπηρεσιών και υποδομών.

Οι πόροι του Πράσινου Ταμείου

Στο επίκεντρο βρέθηκε και η διάθεση πόρων του Πράσινου Ταμείου για τις τοπικές κοινωνίες. Ο νέος Κώδικας προβλέπει την ετήσια μεταφορά ποσοστού 3% των διαθέσιμων πόρων για περιβαλλοντικές δράσεις των δήμων και για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών. Το αίτημα της Αυτοδιοίκησης είναι να επιστρέφουν στις περιοχές περισσότερα χρήματα, ώστε να χρηματοδοτούνται αναπλάσεις, χώροι πρασίνου και κοινόχρηστοι χώροι.

Το συνέδριο ανέδειξε ξανά την απόσταση ανάμεσα στις ανάγκες των δήμων και στους πόρους που έχουν στη διάθεσή τους. Οι δήμαρχοι επέστρεψαν στις πόλεις τους με τις ίδιες ευθύνες και τις ίδιες πιέσεις. Και το κόστος αυτής της ασφυξίας δεν το πληρώνουν μόνο οι δημοτικοί προϋπολογισμοί· το πληρώνουν καθημερινά οι πολίτες.