Ιωάννης Αποστολίδης: Ένα ταξίδι στις νότες, στις μνήμες και στα όνειρα μιας ζωής αφιερωμένης στη μουσική. Μια συζήτηση για τη μουσική ως τρόπο ζωής, την οικογένεια ως σημείο αναφοράς και τα όνειρα που δεν σταματούν να μας καλούν σε νέες διαδρομές.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακολουθούν απλώς τη μουσική. Την αφήνουν να γίνει ο δρόμος τους, η γλώσσα τους, η πυξίδα που τους οδηγεί σε τόπους άγνωστους και σε εμπειρίες που χαράζουν ανεξίτηλα την ψυχή τους. Άνθρωποι που μαθαίνουν να ξεκινούν ξανά, να τολμούν, να αναζητούν και να μετατρέπουν κάθε σταθμό της ζωής τους σε μια καινούργια μελωδία.
Ο Ιωάννης Αποστολίδης ανήκει σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων. Από τη Θεσσαλονίκη στο Λονδίνο και από εκεί στην Αγία Πετρούπολη αλλά και στην Αρμενία, η μουσική τού άνοιξε δρόμους, τον έφερε κοντά σε διαφορετικές κουλτούρες και του χάρισε εμπειρίες που ξεπερνούν τα όρια μιας συνηθισμένης καλλιτεχνικής διαδρομής. Με το τραγούδι, το μπάσο, το σαξόφωνο και το φλάουτο, με τις ζωντανές εμφανίσεις και τις προσωπικές του δημιουργίες, αναζήτησε όχι μόνο νέους ήχους, αλλά και νέους τρόπους να επικοινωνεί με τους ανθρώπους.
Πίσω, όμως, από τις σκηνές, τα ταξίδια και τις συνεργασίες, υπάρχει και η άλλη πλευρά του καλλιτέχνη: ο άνθρωπος που εργάστηκε σκληρά για να κυνηγήσει το όνειρό του, που χρειάστηκε να πάρει δύσκολες αποφάσεις, που επέστρεψε στην Ελλάδα βάζοντας την οικογένειά του σε πρώτο πλάνο και που σήμερα συνεχίζει να υπηρετεί τη μουσική, μεταδίδοντας τις γνώσεις και την αγάπη του στη νέα γενιά.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Ιωάννης Αποστολίδης ξετυλίγει το νήμα της ζωής και της καλλιτεχνικής του πορείας. Μιλά για τις προκλήσεις της ζωής στο εξωτερικό, τις συνεργασίες που τον σημάδεψαν, τη συγκίνηση της επαφής με το κοινό, τη δύναμη του ελληνικού τραγουδιού και τα όνειρα που εξακολουθούν να τον εμπνέουν.
Γιατί η αληθινή σχέση με τη μουσική δεν μετριέται μόνο σε εμφανίσεις, δίσκους ή χειροκροτήματα. Μετριέται στις στιγμές που ένα τραγούδι γίνεται ανάμνηση, που μια μελωδία γεφυρώνει αποστάσεις και που η φωνή ενός ανθρώπου αγγίζει την καρδιά ενός άλλου.
Κύριε Γιάννη Αποστολίδη, για πολλά χρόνια ζήσατε και δραστηριοποιηθήκατε επαγγελματικά στην Αγγλία. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να επιλέξετε το εξωτερικό και πώς διαμορφώθηκε αυτή η μακρόχρονη διαδρομή στη ζωή και την καλλιτεχνική σας πορεία;
Η απόφασή μου να φύγω για την Αγγλία το 1995 προέκυψε από την ανάγκη μου να εξελιχθώ μουσικά και να γνωρίσω νέους ορίζοντες. Είχα ήδη αποκτήσει σημαντικές εμπειρίες στην Ελλάδα. Από τον Σεπτέμβριο του 1989, όταν εγκαταστάθηκα στη χώρα, άρχισα να εργάζομαι ως μπασίστας σε μουσικές σκηνές, ενώ παράλληλα αναζητούσα διαφορετικούς τρόπους να εκφραστώ καλλιτεχνικά. Το 1994 και το 1995 συμμετείχα ως lead singer σε μια μουσικοθεατρική παράσταση στο Μύλος Club της Θεσσαλονίκης. Το 1994, επίσης, ηχογράφησα ένα άλμπουμ με αγγλικό στίχο, με ένα ροκ συγκρότημα, στο στούντιο Παπαζόγλου. Όταν ολοκληρώθηκε η συνεργασία μου με το Μύλος Club, αισθάνθηκα ότι έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα. Ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, να έρθω σε επαφή με άλλες μουσικές κουλτούρες και να διευρύνω τις δυνατότητές μου. Έτσι, το 1995 έφυγα για το Λονδίνο, όπου έζησα μέχρι το 2002. Αυτά τα χρόνια αποτέλεσαν ένα καθοριστικό κεφάλαιο της ζωής μου. Εργάστηκα ως τραγουδιστής, έπαιξα σαξόφωνο και φλάουτο και γνώρισα από κοντά ένα πολυπολιτισμικό μουσικό περιβάλλον.
Η διαδρομή μου δεν ήταν πάντα εύκολη, αλλά με δίδαξε να επιμένω, να προσαρμόζομαι και να μην επαναπαύομαι. Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να παραμένει σε διαρκή αναζήτηση. Η μουσική δεν είναι ένας δρόμος που τον μαθαίνεις μια φορά και τελειώνει είναι μια συνεχής διαδικασία ανακάλυψης.
Γνωρίζουμε ότι περάσατε και από τον χώρο της μουσικής του δρόμου, όπου καταφέρνατε να δημιουργείτε έναν ολοκληρωμένο μουσικό ήχο, στήνοντας ουσιαστικά μια ολόκληρη μουσική μπάντα μόνος σας, με τη βοήθεια του κατάλληλου εξοπλισμού. Παράλληλα, ερμηνεύετε τραγούδια σε πολλές γλώσσες. Πώς ξεκίνησε αυτή η εμπειρία και τι σας δίδαξε η άμεση επαφή με τον κόσμο;
Η μουσική του δρόμου ήταν μια επιθυμία που είχα για πολλά χρόνια. Όταν ζούσα στο Λονδίνο, δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να τη δοκιμάσω, καθώς από την πρώτη στιγμή εργαζόμουν ως τραγουδιστής σε μπαρ και εστιατόρια. Παράλληλα, έπαιζα σαξόφωνο και φλάουτο και συμμετείχα σε jam sessions στις παμπ της γειτονιάς μου, όπου είχα τη δυνατότητα να εξελίσσομαι μέσα από τη ζωντανή μουσική και τη συνεργασία με άλλους μουσικούς. Τελικά, πραγματοποίησα αυτή την επιθυμία πριν από δύο καλοκαίρια, εδώ στη Χαλκιδική. Ήταν για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία, γιατί κατάφερα να δοκιμάσω κάτι που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια. Με τη βοήθεια του κατάλληλου εξοπλισμού, μπορώ να δημιουργώ έναν ολοκληρωμένο μουσικό ήχο, δίνοντας την αίσθηση μιας ολόκληρης μπάντας, ενώ βρίσκομαι μόνος μου. Αυτό απαιτεί τεχνική γνώση, προετοιμασία και συνεχή συγκέντρωση. Η μουσική του δρόμου, όμως, έχει και μια άλλη διάσταση. Έρχεσαι σε άμεση επαφή με ανθρώπους που μπορεί να μη σε γνωρίζουν καθόλου. Δεν υπάρχει απαραίτητα η προβολή μιας οργανωμένης σκηνής ή η προσδοκία ενός συγκεκριμένου θεάματος. Ο κόσμος σταματά, ακούει και αντιδρά αυθόρμητα.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η επικοινωνία. Ερμηνεύοντας τραγούδια σε διαφορετικές γλώσσες, μπορώ να προσεγγίζω ανθρώπους με διαφορετικές πολιτισμικές αναφορές. Η μουσική έχει αυτή τη μαγική δυνατότητα: ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε όλες τις λέξεις, μπορούμε να αισθανθούμε το συναίσθημα.
Η Αγγλία είναι μια χώρα με πολυπολιτισμικό περιβάλλον και διαφορετικές μουσικές επιρροές. Πώς ήταν η εμπειρία σας ως Έλληνας τραγουδιστής εκεί; Ποιες δυσκολίες συναντήσατε και ποιες ευκαιρίες σάς δόθηκαν για να εξελιχθείτε καλλιτεχνικά;
Το Λονδίνο υπήρξε για μένα ένα μεγάλο σχολείο. Από την πρώτη στιγμή εργάστηκα ως τραγουδιστής σε μπαρ και εστιατόρια, ενώ παράλληλα έπαιζα σαξόφωνο και φλάουτο. Συμμετείχα συχνά σε jam sessions στις παμπ της γειτονιάς μου, όπου ερχόμουν σε επαφή με μουσικούς διαφορετικών επιρροών και ανέπτυσσα τόσο τις φωνητικές μου δυνατότητες όσο και τις δεξιότητές μου ως οργανοπαίκτης. Η καθημερινότητά μου, ωστόσο, είχε και μια δύσκολη πλευρά. Τα πρωινά εργαζόμουν με μερική απασχόληση σε ένα σάντουιτσάδικο στο City του Λονδίνου. Έπλενα δοχεία φαγητού και ετοίμαζα σάντουιτς, ενώ τα βράδια με περίμενε η σκηνή. Ήταν μια πραγματικότητα που απαιτούσε σκληρή δουλειά και πειθαρχία. Το 1998 ξεκίνησα μεταπτυχιακές σπουδές στη μουσική διδασκαλία στο Middlesex University. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να τις ολοκληρώσω, καθώς οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με ανάγκαζαν να εργάζομαι τα βράδια. Είναι κάτι που εξακολουθώ να σκέφτομαι με λύπη, αλλά τότε έπρεπε να ανταποκριθώ στις ανάγκες της ζωής και της δουλειάς μου. Την ίδια χρονιά συμμετείχα ως φλαουτίστας στο άλμπουμ Kingsize των Boo Radleys, παίζοντας φλάουτο σε δύο τραγούδια. Το όνομά μου, Yannis Apostolidis, αναγράφεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Ήταν μια σημαντική εμπειρία για μένα και είχα την επιθυμία να υπάρξει συνέχεια αυτής της συνεργασίας.
Η Αγγλία μού έμαθε ότι το ταλέντο είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Χρειάζονται επιμονή, συνέπεια, επαγγελματισμός και η διάθεση να αξιοποιείς κάθε ευκαιρία. Κυρίως, έμαθα να μην εγκαταλείπω τη μουσική, ακόμη κι όταν οι συνθήκες της ζωής απαιτούν μεγάλες προσωπικές θυσίες.
Στην πορεία σας στο εξωτερικό βρεθήκατε και στην Αγία Πετρούπολη, όπου πραγματοποιήσατε συναυλίες και επαγγελματικές συνεργασίες. Θα θέλατε να μας μεταφέρετε λίγο από την ατμόσφαιρα εκείνων των εμφανίσεων; Πώς σας υποδέχθηκε το κοινό και τι ξεχωριστό κρατάτε από αυτή την εμπειρία;
Η Αγία Πετρούπολη αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της μουσικής μου διαδρομής. Από το 2007 έως το 2010 ταξίδευα εκεί κατά τη χειμερινή περίοδο μαζί με τον φίλο και συνεργάτη μου, τον πληκτρά Γιώργο Απαζίδη, πραγματοποιώντας συναυλίες και επαγγελματικές συνεργασίες. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία από εκείνη της Αγγλίας, καθώς ερχόμασταν σε επαφή με ένα άλλο πολιτισμικό περιβάλλον και με ανθρώπους που είχαν διαφορετικές μουσικές αναφορές. Για έναν μουσικό, τέτοιες εμπειρίες είναι πολύτιμες, γιατί σε αναγκάζουν να παραμένεις ανοιχτός, να παρατηρείς και να προσαρμόζεσαι. Αυτό που κρατώ από την περίοδο εκείνη είναι η αξία της συνεργασίας και της ζωντανής μουσικής επικοινωνίας. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, δεν αρκεί να εκτελέσεις σωστά ένα τραγούδι. Χρειάζεται να δημιουργήσεις μια σχέση με το κοινό και να μεταφέρεις το συναίσθημα της ερμηνείας.
Η μουσική μού έδωσε την ευκαιρία να εργαστώ σε διαφορετικές χώρες και να γνωρίσω ανθρώπους που ίσως να μην είχα συναντήσει ποτέ διαφορετικά. Αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας πέρα από σύνορα είναι ένα από τα στοιχεία που εκτιμώ περισσότερο στην καλλιτεχνική μου πορεία.
Όταν ένας Έλληνας καλλιτέχνης εμφανίζεται μακριά από την πατρίδα του, η μουσική αποκτά συχνά έναν ιδιαίτερο συναισθηματικό χαρακτήρα. Το διαπιστώσατε αυτό στις συναυλίες σας στο εξωτερικό; Πώς εκφράζεται η σχέση του κοινού με το ελληνικό τραγούδι, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται μακριά από την Ελλάδα;
Πιστεύω ότι το ελληνικό τραγούδι κουβαλά ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο. Για τους Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα, μια γνώριμη μελωδία μπορεί να ξυπνήσει αναμνήσεις, να θυμίσει οικογενειακές στιγμές και να τους φέρει νοερά πιο κοντά στον τόπο τους. Η μουσική λειτουργεί σαν μια γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και στις αναμνήσεις μας. Μπορεί να μας θυμίσει ανθρώπους, μέρη και στιγμές που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη ζωή μας. Παράλληλα, θεωρώ ότι η δύναμη του τραγουδιού δεν περιορίζεται στη γλώσσα. Ένας άνθρωπος που δεν μιλά ελληνικά μπορεί να συγκινηθεί από μια ερμηνεία, να αισθανθεί τη μελωδία και να αντιληφθεί το συναίσθημα που μεταφέρει ο τραγουδιστής. Ως μουσικός, αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Θέλω να μπορώ να επικοινωνώ με διαφορετικούς ανθρώπους και να χρησιμοποιώ τη φωνή μου για να μεταφέρω συναισθήματα που είναι κοινά σε όλους μας.
Το ελληνικό τραγούδι έχει πλούσια παράδοση, έντονη μελωδικότητα και ιδιαίτερη εκφραστική δύναμη. Πιστεύω ότι αξίζει να ταξιδεύει ακόμη περισσότερο, διατηρώντας την αυθεντικότητα και την ταυτότητά του.
Εκτός από τις ζωντανές εμφανίσεις, η καλλιτεχνική πορεία περιλαμβάνει συνεργασίες, επαγγελματικές επαφές και πολλές διαφορετικές δραστηριότητες. Ποιες θεωρείτε τις σημαντικότερες στιγμές της διαδρομής σας στην Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη; Υπήρξαν άνθρωποι ή συνεργασίες που επηρέασαν ουσιαστικά την πορεία σας;
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ορισμένους σταθμούς, θα αναφερόμουν αρχικά στην εμπειρία μου στο Λονδίνο, όπου είχα τη δυνατότητα να εξελιχθώ ως τραγουδιστής και οργανοπαίκτης μέσα από την καθημερινή εργασία και τη συμμετοχή μου σε μουσικές συναντήσεις. Ιδιαίτερη θέση έχει η συμμετοχή μου στο άλμπουμ Kingsize των Boo Radleys το 1998, όπου έπαιξα φλάουτο σε δύο τραγούδια. Το γεγονός ότι το όνομά μου, Yannis Apostolidis, αναγράφεται στο εξώφυλλο αποτελεί μια συγκεκριμένη και σημαντική ανάμνηση από εκείνη την περίοδο. Ένας άλλος σταθμός ήταν το 2002, λίγο πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, όταν δημιούργησα το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways. Περιλαμβάνει έξι δικά μου τραγούδια, με δική μου παραγωγή. Είχα την αίσθηση ότι έκλεινε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου και ήθελα να αφήσω πίσω μου ένα έργο που να εκφράζει προσωπικά εμένα. Μετά την επιστροφή μου, συνεργάστηκα επί περίπου δέκα χρόνια με τον φίλο μου και πληκτρά Γιώργο Απαζίδη, με τον οποίο εργαζόμασταν σε ξενοδοχεία της Χαλκιδικής. Οι ρυθμοί ήταν απαιτητικοί, καθώς δουλεύαμε επτά ημέρες την εβδομάδα. Παράλληλα, ταξιδεύαμε μαζί στην Αγία Πετρούπολη κατά τους χειμώνες της περιόδου 2007–2010.
Κάθε συνεργασία έχει τη δική της αξία. Όταν μοιράζεσαι τη σκηνή με άλλους μουσικούς, μαθαίνεις να ακούς, να συνεργάζεσαι και να σέβεσαι τη διαφορετική προσέγγιση του καθενός. Αυτές οι εμπειρίες είναι εξίσου σημαντικές με τις προσωπικές διακρίσεις, γιατί σε διαμορφώνουν και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο.
Έπειτα από τόσα χρόνια στο εξωτερικό, πιστεύετε ότι αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ένας καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται τη μουσική, το κοινό και τον ίδιο του τον εαυτό; Τι σας δίδαξε αυτή η μακρόχρονη εμπειρία;
Αναμφίβολα, η ζωή σε διαφορετικές χώρες επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τη μουσική και τον κόσμο. Όταν έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, ακούσματα και ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να εκφραστείς καλλιτεχνικά. Η δική μου πορεία περιλάμβανε διαφορετικούς ρόλους. Ξεκίνησα ως μπασίστας, ασχολήθηκα με το τραγούδι, έπαιξα σαξόφωνο και φλάουτο, συμμετείχα σε συγκροτήματα και συνεργασίες και δημιούργησα τα δικά μου τραγούδια. Κάθε εμπειρία μού πρόσφερε κάτι διαφορετικό. Έμαθα επίσης ότι η μουσική απαιτεί συνεχή δουλειά. Δεν αρκεί να έχεις γνώσεις ή ταλέντο. Χρειάζεται να παραμένεις ενεργός, να δοκιμάζεις νέες ιδέες και να αποδέχεσαι ότι πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να μάθεις. Ως άνθρωπος, η ζωή στο εξωτερικό με έκανε να στηρίζομαι περισσότερο στις δυνάμεις μου και να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Ταυτόχρονα, με βοήθησε να καταλάβω πόσο σημαντική είναι η ισορροπία ανάμεσα στις επαγγελματικές φιλοδοξίες και στις προσωπικές μας ευθύνες.
Σήμερα, ως δάσκαλος μουσικής στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών στα Νέα Μουδανιά, βλέπω τη μουσική και από μια διαφορετική πλευρά: ως ένα μέσο εκπαίδευσης, δημιουργικότητας και προσωπικής ανάπτυξης.
Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης εξελίσσεται πραγματικά όταν δεν σταματά να μαθαίνει, αλλά και όταν βρίσκει τρόπους να μεταδίδει όσα έχει αποκτήσει μέσα από τη διαδρομή του.
Η ζωή μακριά από την πατρίδα έχει τις όμορφες στιγμές της, αλλά ενδεχομένως και δυσκολίες που δεν είναι πάντα ορατές στους άλλους. Πώς βιώσατε εσείς αυτή την απόσταση; Υπήρξαν στιγμές που σας έλειψε ιδιαίτερα η Ελλάδα ή που αισθανθήκατε ότι η μουσική σάς βοηθούσε να διατηρείτε ζωντανή τη σύνδεσή σας μαζί της;
Η ζωή στο εξωτερικό έχει πολλές πλευρές. Από τη μία, σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, να εργαστείς σε διαφορετικά περιβάλλοντα και να ανακαλύψεις δυνατότητες που ίσως δεν είχες φανταστεί. Από την άλλη, σε αναγκάζει να επαναπροσδιορίσεις τις προτεραιότητές σου και να σκεφτείς τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή σου. Για μένα, η επιστροφή στην Ελλάδα το 2002 ήταν μια απόφαση που συνδεόταν άμεσα με την οικογένειά μου. Η γυναίκα μου και οι κόρες μου ζούσαν μαζί μου στην Αγία Πετρούπολη, όμως θέλαμε τα παιδιά μας να ξεκινήσουν δυναμικά τη σχολική τους πορεία στην Ελλάδα και να αποκτήσουν σωστές βάσεις στην ελληνική γλώσσα. Ήταν μια απόφαση που πήραμε με γνώμονα το μέλλον τους. Η μουσική ήταν και παραμένει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, αλλά για μένα η οικογένεια αποτελούσε πάντοτε προτεραιότητα. Μετά την επιστροφή μου, συνέχισα να εργάζομαι ως μουσικός στη Χαλκιδική, αξιοποιώντας και το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways, το οποίο με βοήθησε επαγγελματικά στις συνεργασίες μου με ξενοδοχεία.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αισθάνομαι ότι εκείνη η απόφαση είχε ουσιαστικό νόημα. Οι κόρες μου σπουδάζουν πλέον μουσική και καλλιεργούν το δικό τους ταλέντο. Είμαι πανευτυχής και ευγνώμων στον Θεό και στην πρώην σύζυγό μου για την πορεία και τις επιτυχίες τους.
Για μένα, η μεγαλύτερη δικαίωση δεν είναι μόνο η επαγγελματική εξέλιξη. Είναι να βλέπεις τα παιδιά σου να προχωρούν, να βρίσκουν τον δρόμο τους και να δημιουργούν το δικό τους μέλλον.
Με βάση τις εμπειρίες σας στην Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη, πώς θα συγκρίνατε τις μουσικές προτιμήσεις και την ανταπόκριση του κοινού στις διαφορετικές χώρες; Πιστεύετε ότι το ελληνικό τραγούδι έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία;
Κάθε χώρα έχει τη δική της μουσική κουλτούρα, τις δικές της παραδόσεις και τις δικές της προτιμήσεις. Η εμπειρία μου στην Αγγλία με έφερε σε επαφή με ένα ιδιαίτερα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, ενώ τα ταξίδια μου στην Αγία Πετρούπολη μού έδωσαν τη δυνατότητα να γνωρίσω ένα διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο. Δεν θεωρώ ότι το κοινό μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κάτι ενιαίο. Ακόμη και μέσα στην ίδια χώρα, οι άνθρωποι έχουν διαφορετικά ακούσματα και διαφορετικούς τρόπους να προσεγγίζουν τη μουσική. Εκείνο που πιστεύω ότι μας ενώνει είναι η ανάγκη να συγκινηθούμε, να διασκεδάσουμε και να βρούμε τραγούδια που εκφράζουν τις εμπειρίες μας. Το ελληνικό τραγούδι έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία. Διαθέτει πλούσια μελωδικότητα, ιδιαίτερη συναισθηματική δύναμη και μια πολιτιστική παράδοση που αξίζει να γίνει γνωστή σε περισσότερο κόσμο. Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται ποιότητα, δημιουργικότητα, σωστή προβολή και διάθεση για συνεργασίες με μουσικούς από άλλες χώρες. Οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν σήμερα σημαντικές δυνατότητες, καθώς ένας καλλιτέχνης μπορεί να παρουσιάσει τη δουλειά του σε κοινό που βρίσκεται πολύ μακριά από τον τόπο του.
Πιστεύω, ωστόσο, ότι δεν πρέπει να αλλοιώνουμε την ταυτότητά μας για να γίνουμε αποδεκτοί. Αντίθετα, πρέπει να αναδεικνύουμε όσα κάνουν τη μουσική μας ξεχωριστή και να τα παρουσιάζουμε με σύγχρονο και αυθεντικό τρόπο.
Κοιτάζοντας προς το μέλλον, ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά και καλλιτεχνικά σας σχέδια; Να περιμένουμε νέες συναυλίες, συνεργασίες ή κάποια καινούργια μουσική πρόταση;
Η μουσική εξακολουθεί να αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής μου. Σήμερα εργάζομαι ως δάσκαλος μουσικής στο ΚΔΑΠ Νέων Μουδανιών, όπου έχω την ευκαιρία να μεταδίδω τις γνώσεις και την αγάπη μου για τη μουσική στα παιδιά. Για μένα, η διδασκαλία είναι μια ιδιαίτερη ευθύνη. Κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του δυνατότητες. Ο ρόλος μας είναι να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει τη δημιουργικότητά του και να αποκτήσει μια ουσιαστική σχέση με τη μουσική.
Παράλληλα, θέλω να διατηρώ ενεργή τη σχέση μου με το τραγούδι και τη ζωντανή ερμηνεία. Έχω περάσει πολλά χρόνια στη σκηνή και η επαφή με το κοινό παραμένει για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία.
Το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της δημιουργικής μου ταυτότητας, καθώς περιλαμβάνει έξι δικά μου τραγούδια και δική μου παραγωγή. Η δημιουργία προσωπικής μουσικής είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι μέσα από τις δικές μου ιδέες. Θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι, να παραμένω ανοιχτός σε νέες συνεργασίες και να αξιοποιώ τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια ηλικία ή κάποιο συγκεκριμένο στάδιο μετά το οποίο ένας μουσικός πρέπει να σταματήσει να δημιουργεί.
Όσο υπάρχει αγάπη για τη μουσική, υπάρχει πάντα χώρος για το επόμενο βήμα.
Ύστερα από τόσα χρόνια εμπειριών, ταξιδιών και καλλιτεχνικών αναζητήσεων, τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο όταν ανεβαίνετε στη σκηνή και συναντάτε το κοινό σας;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η στιγμή που αισθάνομαι ότι δημιουργείται μια πραγματική σύνδεση ανάμεσα σε εμένα και στους ανθρώπους που με ακούν. Για μένα, το τραγούδι δεν είναι απλώς η σωστή εκτέλεση μιας μελωδίας ή ενός στίχου. Είναι η δυνατότητα να μεταφέρεις συναισθήματα, να αφηγηθείς μια ιστορία και να δώσεις στον ακροατή την ευκαιρία να αναγνωρίσει μέσα σε αυτή κάτι από τη δική του ζωή. Έχω περάσει από διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα, από τις σκηνές της Θεσσαλονίκης μέχρι τα μπαρ και τα εστιατόρια του Λονδίνου, τις συναυλίες στο εξωτερικό και τις μουσικές εμφανίσεις στη Χαλκιδική. Κάθε χώρος έχει τις δικές του απαιτήσεις, όμως η ουσία παραμένει η ίδια: να επικοινωνήσεις με ειλικρίνεια.
Θα ήθελα κάθε άνθρωπος που με ακούει να παίρνει μαζί του ένα όμορφο συναίσθημα, μια ανάμνηση ή μια στιγμή που θα τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα. Μερικές φορές, ένα τραγούδι μπορεί να μας θυμίσει κάποιον αγαπημένο μας άνθρωπο ή να μας δώσει δύναμη σε μια δύσκολη περίοδο.
Αυτή είναι για μένα η αξία της μουσικής. Δεν χρειάζεται πάντα να εντυπωσιάζει. Αρκεί να αγγίζει την καρδιά.
Αν ανατρέξετε σε όλα αυτά τα χρόνια της ζωής και της καλλιτεχνικής σας διαδρομής, από την Ελλάδα μέχρι την Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη, ποια στιγμή θεωρείτε ότι σας σημάδεψε περισσότερο; Και ποιο είναι εκείνο το όνειρο που εξακολουθεί να σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε;
Υπήρξαν πολλές καθοριστικές στιγμές στη ζωή μου, αλλά θα ξεχώριζα δύο αποφάσεις που επηρέασαν ουσιαστικά την πορεία μου: την αναχώρησή μου για την Αγγλία το 1995 και την επιστροφή μου στην Ελλάδα το 2002. Η πρώτη απόφαση προέκυψε από την ανάγκη μου να εξελιχθώ ως μουσικός. Ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, να γνωρίσω νέες μουσικές επιρροές και να ανακαλύψω τις δυνατότητές μου. Το Λονδίνο μού έδωσε πολλές εμπειρίες, επαγγελματικές ευκαιρίες και σημαντικά μαθήματα ζωής. Η δεύτερη απόφαση συνδέθηκε με την οικογένειά μου. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα για να μπορέσουν οι κόρες μας να μεγαλώσουν στον τόπο τους, να μάθουν σωστά την ελληνική γλώσσα και να ξεκινήσουν με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις τη σχολική τους πορεία. Σήμερα, βλέποντας και τις δύο να σπουδάζουν στο μουσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και παράλληλα στο τμήμα πιάνου του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, αισθάνομαι απέραντη χαρά και υπερηφάνεια. Είμαι ευγνώμων στον Θεό και στην πρώην σύζυγό μου για τη συμβολή της στην ανατροφή και στην πορεία των παιδιών μας. Για μένα, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι μόνο όσα καταφέρνουμε προσωπικά, αλλά και όσα μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας, ώστε να προχωρήσουν και να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον.
Αυτό που εξακολουθεί να μου δίνει δύναμη είναι η αγάπη μου για τη μουσική και η ανάγκη μου να δημιουργώ και να επικοινωνώ μέσα από αυτή. Θέλω να συνεχίσω να τραγουδώ, να εξελίσσομαι και να μεταδίδω τις γνώσεις μου στη νέα γενιά. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος χρειάζεται ένα όνειρο που να τον κινητοποιεί, ανεξάρτητα από την ηλικία ή τη διαδρομή που έχει ήδη διανύσει.
Και κλείνοντας αυτή την όμορφη συζήτηση κύριε Αποστολίδη, αν είχατε την ευκαιρία να στείλετε ένα μήνυμα στον νεότερο εαυτό σας, τότε που ξεκινούσατε την καλλιτεχνική σας διαδρομή, ποια συμβουλή θα του δίνατε; Και τι θα θέλατε να πείτε σήμερα στους ανθρώπους που σας ακολουθούν και εξακολουθούν να πιστεύουν στη δύναμη της μουσικής και των ονείρων;
Αν είχα την ευκαιρία να μιλήσω στον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα να συνεχίσει να τολμά, να μη φοβάται τις αλλαγές και να μην εγκαταλείπει ποτέ την ανάγκη του να εξελίσσεται. Θα του έλεγα να έχει υπομονή, να δουλεύει με συνέπεια και να αποδέχεται ότι δεν έρχονται όλα στη ζωή τη στιγμή που τα περιμένουμε. Η δική μου πορεία μού έμαθε ότι τα όνειρα χρειάζονται προσπάθεια και θυσίες. Υπήρξαν περίοδοι που έπρεπε να συνδυάσω δύσκολες εργασιακές συνθήκες με τη μουσική, να πάρω αποφάσεις που δεν ήταν εύκολες και να προσαρμόσω τα προσωπικά μου σχέδια στις ανάγκες της οικογένειάς μου. Σήμερα, όμως, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για όσα έζησα και για όσα συνεχίζω να κάνω. Κάθε εμπειρία, ακόμη και εκείνη που αρχικά μοιάζει δύσκολη ή απογοητευτική, μπορεί να μας προσφέρει ένα σημαντικό μάθημα. Στους ανθρώπους που με ακολουθούν θα ήθελα να πω να μην εγκαταλείπουν τα όνειρά τους, αλλά να θυμούνται ότι χρειάζεται να εργάζονται γι’ αυτά με επιμονή, υπομονή και πίστη. Να μη φοβούνται να ξεκινήσουν ξανά, να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο ή να αλλάξουν κατεύθυνση όταν αισθάνονται ότι αυτό είναι απαραίτητο. Και πάνω απ’ όλα, να μη θεωρούν ότι η επιτυχία μετριέται μόνο με την αναγνώριση ή την επαγγελματική καταξίωση. Η οικογένεια, οι ανθρώπινες σχέσεις, η δημιουργία και η δυνατότητα να προσφέρεις στους άλλους έχουν εξίσου μεγάλη αξία. Για μένα, η μουσική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος ζωής, μια γλώσσα επικοινωνίας και ένας δρόμος που συνεχίζει να ανοίγεται μπροστά μου.
Θα ήθελα να κλείσω με μια σκέψη που συνοψίζει όσα έμαθα μέσα από τη δική μου διαδρομή: ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις ένα όνειρο, να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο ή να προσφέρεις αυτό που αγαπάς στους ανθρώπους γύρω σου. Γιατί η μουσική μπορεί να μας ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, αλλά η πραγματική της δύναμη βρίσκεται στην καρδιά των ανθρώπων.
Συνέντευξη Ιωάννης Αποστολίδης
Χριστιάνα Θεοφάνους
