Πληροφορηθήκαμε με βαθιά θλίψη την είδηση του θανάτου του πατρός Σπυρίδωνα Τσιάκαλου, του δικού μας παπά-Τσάκαλου, μέσα από την ανάρτηση του γιου του, Κωνσταντίνου Τσιάκαλου, το βράδυ της Τρίτης. Ο παπά-Τσάκαλος, όπως τον αποκαλούσαμε εμείς οι μαθητές του αλλά και όλοι όσοι τον γνώριζαν, άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στο 4ο Λύκειο Καλλιθέας και στους μαθητές του 4ου Γυμνασίου, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και του ’90, ως καθηγητής Θεολογίας.
Υπήρξε ένας βαθιά αγαπητός δάσκαλος, καθώς διαφοροποιήθηκε όχι μόνο στον τρόπο διδασκαλίας, αλλά και στη συνολική επικοινωνία του με τους μαθητές: μέσα στην τάξη, στο προαύλιο, στις εκδρομές και στις σχολικές γιορτές. Ένα μάθημα που τότε δεν κέντριζε το ενδιαφέρον των περισσότερων μαθητών, κατάφερε να το ζωντανέψει μέσα από κοινωνικούς προβληματισμούς και πανανθρώπινες αξίες. Η συμμετοχή όλων ερχόταν φυσικά, χωρίς να επιβάλλεται. «Το άριστα το αξίζετε όλοι», μας έλεγε και το εννοούσε. Μας δίδαξε έτσι να αναζητούμε την ουσία, όχι μόνο της γνώσης, αλλά κυρίως των νοημάτων και των προκλήσεων της ζωής.
Η καταγωγή του από τα ορεινά χωριά της Αργιθέας, στα δύσβατα Άγραφα, του δίδαξε την αξία της απλότητας, της αξιοπρέπειας, του αγώνα και της αλληλεγγύης. Αυτές τις αξίες μετέδωσε και σε εμάς, μέσα από το παράδειγμά του. Χτυπώντας το χέρι στην έδρα όταν μιλούσε για δικαιοσύνη, με στεντόρεια φωνή και αποφασιστικό ύφος, μας καλούσε σε διάλογο ως ίσος προς ίσο χωρίς αποστάσεις, αλλά με βαθύ σεβασμό που ο ίδιος ενέπνεε.
Η ανάρτηση του γιού του Κωνσταντίνου Τσιάκαλου
“Ο αγαπημένος μου πατέρας. ο θρυλικός παπά-Τσάκαλος, ο ιερέας Σπύρος Τσιάκαλος από τα Σιλπιανά (Καταφύλλι) της Αργιθέας δεν είναι πια μαζί μας. Έκλεισε τον κύκλο του αγώνα της ζωής του με τον τρόπο που ήθελε ο ίδιος, όρθιος, δυνατός. Έζησε όπως ήθελε να ζήσει, περήφανος, δυναμικός, αγέρωχος, αγωνίστηκε όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για την κοινωνία και την Εκκλησία.
Πίστευε στο Θεό των αδύναμων, των φτωχών, των καταπιεσμένων, αναγνώριζε τα θαύματα που κάνουν οι άνθρωποι με την πίστη και τον αγώνα τους, πόναγε με τον πόνο των άλλων. Εργάστηκε από 12 χρονών παιδάκι, τελείωσε την Αθωνιάδα Ιερατική έγινε διάκονος στα 20 του χρόνια και ιερέας στα 22 του, τελείωσε τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και υπηρέτησε σε πολλές ενορίες του Πειραιά και της Αθήνας.
Η τελευταία του ενορία, ο Ιερός Ναός της Γεννήσεώς του Χριστού στο Καματερό έμελε να είναι έργο ζωής αφού την ξαναέκτισε εκ θεμελίων και σήμερα είναι σημείο αναφοράς για τους ναούς της Αττικής. Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 7 Μαΐου 2026 στις 12.00 στον Ιερό Ναό της Γεννήσεώς του Χριστού στο Καματερό.
Η ταφή του θα γίνει την επόμενη μέρα στο χωριό μας το Καταφύλλι την ίδια ώρα, όπως ήταν και η επιθυμία του. Η ελληνική κοινωνία και η Εκκλησία, ειδικά οι ιερείς και συλλειτουργοί του τον έχουν ήδη αναγνωρίσει.Σύσσωμη η οικογένεια μας, η μητέρα μου Κωνσταντίνα, τα αδέρφια μου Δημήτρης και Σπύρος και τα εγγόνια του Θάλεια, Κωνσταντίνα, Γιάννης, Σπύρος, Γεωργία. Ορέστης και Κίμωνας θα τον θυμόμαστε και θα τον μελετάμε για όσο ζούμε. Η φωτογραφία είναι από τη βάπτιση του εγγονού του Ορέστη, δυστυχώς δε θα μπορέσει να βαπτίσει και το νεότερο εγγονό του τον Κίμωνα» έγραψε χαρακτηριστικά ο γιος του παπά-Τσάκαλου, Κωνσταντίνος Τσιάκαλος”.
Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή στις νεανικές μας καρδιές και στο ανήσυχο μυαλό μας.
Με απέραντο σεβασμό, η μαθήτριά του από την «απέναντι ραχούλα», (όπως μου έλεγε γελώντας, λόγω της καταγωγής μου από τον πατέρα μου),
των Ευρυτανικών Αγράφων,
Φωτεινή Χαλαστάνη