Το Σύστημα της Αντιπαροχής (1960 – 1980): Ήταν ο απόλυτος καταλύτης. Μονοκατοικίες και διπλοκατοικίες με αυλές γκρεμίστηκαν μαζικά. Στη θέση τους υψώθηκαν πενταώροφες και εξαώροφες πολυκατοικίες με το σύστημα της αντιπαροχής, χωρίς πρόβλεψη για ελεύθερους χώρους ή θέσεις στάθμευσης.
Λόγω της γειτνίασής της με το κέντρο της Αθήνας (μόλις 3 χλμ. από το Σύνταγμα) και το λιμάνι του Πειραιά, η Καλλιθέα έγινε ο ιδανικός τόπος κατοικίας για την εργατική και τη μέση τάξη που αναζητούσε εργασία στο λεκανοπέδιο.
Το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας είναι έντονο. Το πολύ τσιμέντο, οι στενοί δρόμοι που δεν επιτρέπουν στον αέρα να κυκλοφορήσει και η έλλειψη δέντρων στο εσωτερικό του ιστού κάνουν τα καλοκαίρια στην κεντρική Καλλιθέα αρκετά πιο θερμά σε σχέση με παραθαλάσσιες ή πιο αραιοκατοικημένες περιοχές.
Ξεπερνά σε πυκνότητα ολόκληρο τον Δήμο του Παρισιού (ο οποίος αγγίζει περίπου τους 20.000 κατοίκους/τ.χλμ.).
Είναι πιο πυκνοκατοικημένη από αστικά κέντρα-μεγαθήρια όπως το Μανχάταν της Νέας Υόρκης ή το Τόκιο, αν απομονώσουμε τις καθαρά οικιστικές τους ζώνες.
Στα βόρεια συνορεύει με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στα νότια καταλήγει στο υπερσύγχρονο ΚΠΙΣΝ και το παραλιακό μέτωπο. Αυτή η γεωγραφική «γέφυρα» της δίνει μια μοναδική στρατηγική αξία.
Η μεγάλη πυκνότητα έφερε μαζί της και μια υπερπλήρη τοπική αγορά. Ένας κάτοικος της Καλλιθέας δεν χρειάζεται αυτοκίνητο για τις καθημερινές του ανάγκες (ψώνια, διασκέδαση, υπηρεσίες), καθώς τα πάντα βρίσκονται σε απόσταση λίγων λεπτών με τα πόδια.
Από τους πρόσφυγες του 1922 και την εργατική τάξη του ’60, σήμερα η Καλλιθέα μετατρέπεται σε έναν κόμβο για φοιτητές, real estate επενδύσεις και πολιτισμό.
Η Καλλιθέα αποδεικνύει ότι η ακραία αστική πύκνωση φέρνει μαζί της μεγάλες προκλήσεις (όπως το κυκλοφοριακό και η έλλειψη πάρκινγκ), αλλά όταν συνδυάζεται με σωστή γεωγραφική θέση και ισχυρή τοπική οικονομία, δημιουργεί μια πόλη με τρομερή ανθεκτικότητα και αστείρευτη ζωντάνια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΗ
Γ Π ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
