Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια.
Και τότε καταρρέουν τα συνθήματα, οι δημόσιες σχέσεις και οι προσεκτικά χτισμένες εικόνες.
Για χρόνια ακούμε για την ανάγκη προστασίας της παραλίας από τα συμφέροντα. Για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου. Για τον αγώνα κατά των καταπατήσεων του αιγιαλό. Για την εφαρμογή της νομιμότητας χωρίς εξαιρέσεις. Ωραία λόγια όντως.
Μόνο που η πραγματικότητα φαίνεται να λέει κάτι διαφορετικό.
Γιατί είναι αδύνατον να πείσεις τους πολίτες ότι είσαι αμείλικτος απέναντι στην αυθαιρεσία, όταν την ίδια στιγμή στέκεσαι πολιτικά δίπλα σε αυθαίρετες κατασκευές και καλείς τον κόσμο να αντιδράσει στην κατεδάφισή τους.
Δεν γίνεται να καταγγέλλεις την παρανομία το πρωί και να τη στηρίζεις το απόγευμα. Δεν γίνεται να εμφανίζεσαι ως υπερασπιστής του αιγιαλού όταν η υπεράσπιση σταματά μόλις η αυθαιρεσία αποκτήσει «φιλικό» πρόσωπο. Η νομιμότητα δεν είναι μπουφές για να επιλέγεις τι σε βολεύει.
Δεν υπάρχουν «καλά» και «κακά» αυθαίρετα. Δεν υπάρχουν «δικές μας» και «δικές τους» παρανομίες. Δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ή πιστεύεις ότι ο αιγιαλός ανήκει σε όλους και προστατεύεται από κάθε αυθαίρετη επέμβαση ή δεν το πιστεύεις.
Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτικό θέατρο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος.
Οι πολίτες δεν ενοχλούνται μόνο από την πιθανή αντίφαση. Ενοχλούνται από την υποκρισία. Από τη στιγμή που ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται άλλοτε ως αδιάλλακτος πολέμιος των συμφερόντων και άλλοτε ως πρόθυμος υποστηρικτής όσων παραβιάζουν τις ίδιες αρχές που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.
Διότι όταν η νομιμότητα εφαρμόζεται επιλεκτικά, παύει να είναι νομιμοτητα. Γίνεται εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας.
Και όταν ένας δήμαρχος εμφανίζεται να ανέχεται ή να υποστηρίζει αυθαίρετες κατασκευές στον αιγιαλό, χάνει το ηθικό δικαίωμα να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της παραλίας απέναντι στα συμφέροντα.
Γιατί το μεγαλύτερο συμφέρον δεν είναι πάντα αυτό που βρίσκεται απέναντι. Πολλές φορές είναι αυτό που βρίσκεται δίπλα σου και απολαμβάνει την προστασία σου.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν συνέπεια. Ζητούν ίσους κανόνες για όλους. Ζητούν η προστασία της παραλίας να μην εξαρτάται από το ποιος είναι ο παραβάτης.
Γιατί η παραλία είναι δημόσια. Ο αιγιαλός είναι δημόσιος. Και η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Όποιος θέλει να παρουσιάζεται ως προστάτης του δημόσιου χώρου, οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι στέκεται απέναντι σε κάθε αυθαιρεσία.
Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς φίλους. Χωρίς εκλεκτούς. Χωρίς πολιτικές διευκολύνσεις. Διαφορετικά, η μάχη κατά των «συμφερόντων» δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα επικοινωνιακό σύνθημα, που καταρρέει μόλις έρθει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα.
Και τελικά πώς γίνεται να σώζεις μια περιοχή, όπως το Μικρό Λιμανάκι στον Άλιμο, διατηρώντας την κακογουστιά, τις παράγκες και τα χαρακτηρισμένα ως κατεδαφιστέα αυθαίρετα και όχι γκρεμίζοντας τα και αποδίδοντας την παραλία ελεύθερη και καθαρή από τα βάρη και τα λάθη του παρελθόντος, στους δημότες!
Ας μας εξηγήσει πώς γίνεται αυτό, ο “Προστάτης” Δήμαρχος της Παραλίας του Αλίμου, που δίνει συγχαρητήρια για τις αυθαίρετες κατασκευές και συμπαρίσταται στον Σύλλογο που καλεί τους δημότες να κατεδαφίσουν την νομιμότητα και να νομιμοποιήσουν τα κατεδαφιστέα!