Παρότι η πρόκληση είναι μεγάλη, θα αποφύγω να σχολιάσω την παρουσίαση του κόμματος Τσίπρα επί της ουσίας. Το αφήνω σε άλλους. Λίγο με αφορά η ανάλυση ότι ο αγαπητός Αλέξης, αφού «έφαγε πόρτα» στο μαγαζί «Το Κέντρον», αποφάσισε να επιστρέψει για ποτάκια στο παλιό στέκι «η σίγουρη Αριστερά».
Το λέω γιατί ομολογώ πως από την παρουσίαση αυτό που μου έμεινε είναι ο ίδιος ο Τσίπρας ως υποκριτής. Εννοώ φυσικά την υποκριτική του τέχνη, την οποία επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά και με ιδιαίτερη σημασία, αφού ακολούθησε δύο ηθοποιών που τον προλόγισαν.
Να με συγχωρέσουν οι συμπαθείς Αιμίλιος Χειλάκης και Μαριάννα Τουμασάτου, εξαίρετοι ηθοποιοί και οι δύο, αλλά ο Αλέξης, ίσως γιατί ήταν μια προσωπική υπόθεση, ίσως γιατί κατά βάθος του αρέσει η υποκριτική, τους άφησε πίσω. Λυπάμαι που το λέω, αλλά έμειναν στον άχαρο ρόλο να αφήσουν υπονοούμενα για την Καρυστιανού, που δεν ήθελε να πει ο ίδιος ο Τσίπρας και τελικώς τους έκλεψε την παράσταση. Διότι παράσταση έδωσε.
Αναφέρομαι δε στο σημείο όπου η μικρή Ήρα, ντυμένη στα λευκά, όπως παλιά η μικρή Αννούλα της Αλλαγής και του Παπανδρέου, κατευθύνεται προς το παλκοσένικο (stage) για να του παραδώσει ένα τυλιγμένο χαρτί που γράφει το όνομα του νέου κόμματος. Το πλήθος παρακολουθεί και περιμένει. Το κοριτσάκι πλησιάζει, η αγωνία κορυφώνεται. Ο Αλέξης παίρνει το χαρτί και το ξετυλίγει. Βλέπει το όνομα και, εδώ είναι η τέχνη της υποκριτικής, κάνει έναν μορφασμό έκπληξης και απορίας για το όνομα. Μπορεί να είναι το όνομα που ο ίδιος αποφάσισε πριν τρεις μήνες, αλλά εκεί στο παλκοσένικο της παράστασης κάνει πως δεν ξέρει, πως εκπλήσσεται, πως συγκινείται από τη συνάντηση με τη στιγμή της αποκάλυψης.