Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν από τη νύχτα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της Μυρτούς και της οικογένειάς της. Η υπόθεση της 15χρονης μαθήτριας, που συγκλόνισε το πανελλήνιο το καλοκαίρι του 2012, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο σοκαριστικές ιστορίες βίας στη σύγχρονη Ελλάδα.
Με αφορμή την επέτειο της 22ας Ιουλίου, η μητέρα της Μυρτούς δημοσίευσε μία βαθιά συγκινητική ανάρτηση, μέσα από την οποία περιγράφει όχι μόνο τον αδιάκοπο προσωπικό αγώνα που δίνει όλα αυτά τα χρόνια στο πλευρό της κόρης της, αλλά και τις δυσκολίες που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην καθημερινότητά τους.
Το μήνυμά της δεν είναι μόνο μια εξομολόγηση ψυχής. Είναι μια κραυγή για σεβασμό, ισότητα και ουσιαστική στήριξη των ανθρώπων που δοκιμάζονται.
Η επίθεση που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα
Στις 22 Ιουλίου 2012, η 15χρονη τότε Μυρτώ βρισκόταν στην Πάρο μαζί με την οικογένειά της για τις καλοκαιρινές διακοπές. Εκείνο που έμοιαζε με μια ανέμελη ημέρα εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες που έχει γνωρίσει η ελληνική κοινωνία.
Η ανήλικη δέχθηκε άγρια επίθεση από τον Αχμέτ Βακάς, ο οποίος την κακοποίησε και την εγκατέλειψε βαριά τραυματισμένη σε βραχώδη περιοχή του νησιού. Η Μυρτώ εντοπίστηκε σε κρίσιμη κατάσταση και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου έδωσε μάχη για τη ζωή της.
Ακολούθησαν πολύμηνες νοσηλείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλεπάλληλες επεμβάσεις και ένα δύσκολο πρόγραμμα αποκατάστασης. Αν και κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή, οι εγκεφαλικές κακώσεις που υπέστη ήταν τόσο σοβαρές, ώστε άλλαξαν οριστικά την καθημερινότητά της.
Σήμερα, η Μυρτώ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά κινητικά και νευρολογικά προβλήματα, ενώ χρειάζεται διαρκή φροντίδα και υποστήριξη.
Δεκατέσσερα χρόνια αγώνα χωρίς τέλος
Για τη μητέρα της, κάθε επέτειος ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις μνήμες εκείνης της νύχτας.
Στην ανάρτησή της εξομολογείται ότι ο χρόνος μοιάζει να πέρασε γρήγορα, όμως κάθε φορά που ανακαλεί στη μνήμη της όσα έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, ξαναζεί τον φόβο, την αγωνία, την οργή και την απόγνωση.
Όπως αναφέρει, οι δύσκολες στιγμές δεν μπορούν να χωρέσουν σε λίγες γραμμές, ενώ η πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά είναι κάτι που μόνο όσοι έχουν ζήσει ανάλογες καταστάσεις μπορούν πραγματικά να κατανοήσουν.
«Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ, λέω πάντα “μια χαρά”, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει», γράφει χαρακτηριστικά.
«Η ζωή μας έγινε μία»
Ιδιαίτερα συγκλονιστικά είναι τα λόγια με τα οποία περιγράφει τη σχέση που έχει πλέον με την κόρη της.
Εξηγεί ότι η ζωή της Μυρτούς παραμένει καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο και ότι, μαζί με εκείνη, έχει σταματήσει και η δική της ζωή.
Δεν μιλά για θυσίες ούτε για ηρωισμούς. Μιλά για μια καθημερινότητα γεμάτη φροντίδα, αγωνία και ατελείωτη αγάπη, όπου κάθε μικρό χαμόγελο της κόρης της αποτελεί τη μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Ο αγώνας για τα αυτονόητα
Ένα μεγάλο μέρος της ανάρτησης αφορά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά εξαιτίας της έλλειψης προσβασιμότητας.
Η μητέρα της Μυρτούς περιγράφει ότι ακόμη και μια απλή έξοδος απαιτεί τεράστια προσπάθεια, αφού πολλές φορές δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για ανθρώπους που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο.
Με λόγια που συγκλονίζουν σημειώνει:
«Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά, να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς… Δεν βαριέσαι… κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα. Μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου.»
Η φράση αυτή συνοψίζει όχι μόνο τον προσωπικό της αγώνα, αλλά και τον καθημερινό αγώνα χιλιάδων οικογενειών που έρχονται αντιμέτωπες με εμπόδια τα οποία δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σε μια σύγχρονη κοινωνία.
«Τα δικαιώματα υπάρχουν στα χαρτιά»
Η μητέρα της Μυρτούς δεν περιορίζεται στην προσωπική της εμπειρία.
Επισημαίνει ότι πολλές από τις παροχές και τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία παραμένουν θεωρητικά, καθώς στην πράξη απαιτείται διαρκής διεκδίκηση για να εφαρμοστούν.
Όπως αναφέρει, χρειάζεται να φωνάξει, να τρέξει, να εξαντληθεί ψυχικά και σωματικά προκειμένου να εξασφαλίσει πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.
Παράλληλα, αναφέρεται στις άστοχες και συχνά προσβλητικές ερωτήσεις που ακούει κατά καιρούς, τονίζοντας πως όσοι κρίνουν από απόσταση δεν μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα μιας οικογένειας που ζει καθημερινά με μια τόσο δύσκολη δοκιμασία.
«Δεν ζητώ οίκτο»
Με ιδιαίτερη ένταση ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει ανάγκη από συμπόνια ή επιφανειακό ενδιαφέρον.
Δεν ζητά να τη λυπηθούν ούτε να μπουν στη θέση της. Εκείνο που ζητά είναι σεβασμός, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες για όλους τους ανθρώπους με αναπηρία.
Ευχαριστεί, ωστόσο, εκείνους τους λίγους ανθρώπους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα τους όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να επιδιώκουν προβολή ή αναγνώριση.
Η ελπίδα παραμένει ζωντανή
Παρά τον αβάσταχτο πόνο, η ανάρτησή της ολοκληρώνεται με μια νότα αισιοδοξίας.
Δηλώνει πως θα συνεχίσει να περπατά μαζί με τη Μυρτώ, να αναζητά μικρές στιγμές χαράς, να της προσφέρει εμπειρίες και εικόνες, αλλά και να ελπίζει ότι οι εξελίξεις της επιστήμης ίσως κάποια ημέρα ανοίξουν νέους δρόμους.
Το τελευταίο της μήνυμα είναι ίσως και το πιο δυνατό:
«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Λίγα; Λίγα. Αυτό μπορούμε, αυτό μας έμεινε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η ιστορία της Μυρτούς εξακολουθεί να συγκινεί και να υπενθυμίζει ότι πίσω από μια υπόθεση που κάποτε κυριάρχησε στην επικαιρότητα, υπάρχει μια οικογένεια που συνεχίζει να δίνει καθημερινά μια δύσκολη μάχη. Παράλληλα, αναδεικνύει την ανάγκη η ελληνική κοινωνία να κάνει ακόμη περισσότερα, ώστε η προσβασιμότητα, η ισότητα και ο σεβασμός στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία να αποτελούν πραγματικότητα και όχι μόνο νομοθετικές προβλέψεις.